Post #3698

Мә, біреу осы жағдайды айтып берсе, сенбес едім. Бір кісі автобуста «мынау 62 ме еді, 63 пе еді?» деп сұрайды. Қасындағы бір қазақ жігіт: «Что?» дейді. — 62 ме, 63 пе? — Я не понимаю казахский. Жігіт дегенде, жасөспірім, бала кәдімгідей. «КСРО-да өстік, қазақ мектебі болған жоқ» дейтін әңгіме айта алмайды. 30 жылда қазақша, ең құрығанда, сандарды білетін ұрпақ тәрбиелеп шығара алмағанымыз қалай?… Әлгі дәмхана, дүкендердегі де жағдай сол. Былай қарасаң, абсурд. Ешкім ешқашан айдаладағы баристадан Абайдың қара сөзін жатқа айт деп талап еткен емес, орыс тілін тәркі етіп, қазақ тіліне жаппай көш деп айтқан емес. Бар болғаны «Неше теңге тұрады? Ішінде не бар? Дәретхана қайда?» деген сұрақтарға жауап бере білсе дейміз. Соны да жалынып әрең сұрап аласың. Кейде арты баяғы жанжалға ұласып кетеді. 30 жылда түк өзгерген жоқ десек, өтірік айтқанымыз болады. Бірақ бір жағынан, 30 жылда жасап үлгеруге болатын өзгеріс жасалды деп те айта алмайсың. Ауруын жасырған өледі. Бұл шепте әлі талай күрес жүргізуіміз керек екені анық…