Post #4115

Баяғыда дейді, бір кісінің қатыны олақ болыпты. Жапқан наны тастан да қатты болады екен. Күйеуі шөпке барғанда, алдымен сол нанды шүберекке орап, бұлаққа малып қояды екен. Түске қарай ана нанның бір шеті жібіп, тіс батардай болады екен, соны кеміріп талғажау қылады екен. Бірде сол қатыны өліп, әлгі кісі басқа қатын алыпты. Ол қатыны пысық екен, жапқан наны үлпілдеп, жұп-жұмсақ болып тұрады екен. Ана кісі әдетінше нанды апарып суға малып қойса, үлпілдеп тұрған нан бірден езіліп кетіпті. Содан ана кісі үйіне бара салып қатынын сабап тастапты. Не айтпақ едім өзі. А. Иә. -лық, -лік, -дық, - дік, -тық, -тік - қазақтың тастай қатты наны. Тісіміз батпай, асқазанымызды ойып бара жатса да, соны дұрыс көреміз. Боқ жеп үйреніп қалған есек сияқтымыз.