Post content
Нафақага чиқиш ўнлаб йиллар меҳнатнинг мукофоти деган анъанавий қараш бизга уқтирилган Матрицанинг навбатдаги ёлғони. Замонавий тизим инсон ҳаётини тартибланган режали босқичларга (таълим, иш, нафақа) бўлиб, одамларни фақат унумдорликдан ўзлигини ва қадриятини топишга ўргатади. Нафақага чиққан одам ўз жойини йўқолгандек ҳис қилади пенсионерлар орасида тушкунлик даражаси юқори. Бу тизим инсон бахт-саодати учун эмас, балки унумдорликни бошқариш учун яратилган. Биз доимо ҳаётни кечиктиришга ўргатилганмиз — ҳар доим кейинги босқични (битирув, иш топиш, лавозим кўтарилиши, нафақа) кутамиз. Нафақа саноати бизга янги маҳсулотларни сотиб, бизни ўша истеъмолчилик тизимида ушлаб туради. Ҳақиқий эркинлик воқелик ва ўзликни англашдан келади, яшаш учун рухсат кутишдан эмас. Ечим — кутишни тўхтатиш, жамият томонидан белгиланган йўллардан воз кечиб, ҳаётни нафақагача кечиктирмасдан, ҳозирнинг ўзида чин маънода яшашни бошлаш зарур. Бизга айтилганидек бўлишга мажбур эмасмиз — ҳақиқий эркинлик бу биз исталган пайтда ўзимиз танлай оладиган ҳаёт тарзи.