Post #5129

Шунинг учун ҳам АҚШга, Европа давлатларига ёки уларнинг мустамлакаларига назар ташласангиз, айниқса ер юзидаги энг кучли тарғибот таъсири остидаги жамиятлардан бири бўлган Америкага, 43 штатда киритилган 200 дан ортиқ шариатга қарши қонун лойиҳаларини ўқиб чиқсангиз, уларнинг мақсади одамларни диний экстремизмдан ҳимоя қилиш эмас, балки уни ёйиш эканини кўрасиз. Бу кампаниянинг меъмори Дэвид Йерушалми — неоконсерватив, Исроилпараст таҳлил марказида катта лавозимда ишлаган шахс. У арабларни этник тозалашни, мусулмонларни депортация қилишни ва Исломни қоралашни очиқ қўллаб-қувватлаган. Унинг ўзи бу қонунлардан мақсад уларни қабул қилдириш эмас, балки “шариат” сўзи атрофида матбуот шов-шуви яратиш эканини тан олган. Бу адолатли ёритиш эмас, мутлақ тарғибот. Бу ҳаракат “шариат ҳукуматни ағдариш режаси”, “масжидларнинг 80 фоиздан кўпи террор тайёргарлик маркази” деган иддаоларни илгари суради. Бу даъволарни ҳам ФБР, ҳам 2010 йилги RAND Corporation тадқиқоти инкор қилган: АҚШдаги мусулмонлар орасида радикаллар улуши “ниҳоятда кичик”, ҳар 30 минг кишидан биттадан кам. Шу билан бирга, АҚШнинг ўзида черковлар ва синагогалар фаластинликлар уйларини зўравонлик билан тортиб олиш учун очиқча маблағ йиғиб, ҳатто солиқ имтиёзларидан фойдаланяпти. Йерушалми “шариат судлари Америка қонунини алмаштиряпти” дейди, аммо бундай ҳолатнинг бирортаси ҳам йўқ. Аксинча, 38 штат Исроилни бойкот қилишга қарши қонунлар ва фармонлар қабул қилган. Шунда Исломни қоралаш амалиёти нимани кўзлаётгани яққол кўринади. Фаластин халқи – аждодлари Канъон давридан бери ўша заминда яшаб келаётган, ер юзидаги энг узлуксиз аҳолилардан бири. Улар тарихан насронийликка ҳам, яҳудийликка ҳам, кейинчалик Исломга ҳам мансуб бўлган халқлар. Аммо уларнинг кўпчилиги асрлар олдин мусулмон бўлгани учун бугун улар махлуқ сифатида тасвирланмоқда. Акс ҳолда, улар қандай қилиб энг оддий инсон ҳуқуқларидан, ҳатто яшаш ҳуқуқидан маҳрум этилиши мумкин эди? Бу Исломни тўлиқ ёвузлаштирмасдан туриб амалга ошмайди. Бутун минтақага қайта-қайта бостириб кириш, раҳбарларни ағдариш, экстремист диктаторлар, монархлар ва маҳлуқсимон тузумларни ўрнатиш ва уларни Ғарб томонидан ҳимоя қилиш ҳам Исломни қораламасдан туриб амалга оширилиши иложсиз. Қолаверса, қаерда радикаллашув бўлса, жиддий тадқиқотларнинг деярли барчаси бир хил илдизга ишора қилади: мусулмонлар кўпчиликни ташкил қиладиган мамлакатларга АҚШ, Европа ва Исроилнинг ҳарбий аралашуви, жумладан босиб олинган Фаластинга аралашуви сабабдир. Агар шариатни тақиқлашнинг ўзи бемаъни бўлса, нега бу қадар шов-шув кўтаришади? Чунки йўлни, яъни шариатнинг ташқи кўринишини жиноятга айлантириш орқали давлат бутун маънавий йўлни – Исломнинг ўзини ва унинг аҳлини – жиноийлаштиради ҳамда уни сиёсий ҳаракат сифатида кўрсатади. “Ислом” сўзининг ўзи Қодир Аллоҳга тўлиқ таслим бўлишни англатишини чиндан тушунсак, шариатга қарши қонунлар айнан шуни ноқонуний деб эълон қилаётган бўлади. Демак, талаб этилаётган нарса – давлатга ибодат қилиш. Шунинг учун кимдир ҳали ҳам “дажжолга қарши” қайси тузум энг кўп ўхшайди деб ўйласа, мана шу. Шуни эсда тутинг, масалан, Сэм Ҳаррис Билл Маэр дастурида “Ислом – ёмон ғоялар захирасининг онаси” деганида ва Билл Маэр унга қўшилганида; Теннессидаги вакил “мусулмонлар Америка жамиятига тегишли эмас” деганида; Флоридадаги бир депутат “исломофобия кўпроқ бўлиши керак, камроқ эмас” деганида; “итлар билан мусулмонлардан бирини танлаш қийин эмас” деб айтилганида; Техасдаги бир депутат “Ислом муаммо эканини англашимиз учун яна нечта америкалик ‘Аллоҳу акбар’ бўлиши керак?” деганида; Висконсиндаги бир сиёсатчи Америкада америкаликларни ўлдираётган радикал мусулмон “уйқудаги ҳужралар” бор деб очиқ ёлғон гапирганида; Алабамадаги вакил “мусулмонлар дарвоза ичидаги душман” деганида – буларнинг барчаси ниманинг бир қисми эканини англанг.