Post #1175

τοῖος ἔα ἐν πολέμῳ· ἔργον δέ μοι οὐ φίλον ἔσκεν οὐδ᾽ οἰκωφελίη, ἥ τε τρέφει ἀγλαὰ τέκνα, ἀλλά μοι αἰεὶ νῆες ἐπήρετμοι φίλαι ἦσαν καὶ πόλεμοι καὶ ἄκοντες ἐΰξεστοι καὶ ὀϊστοί, λυγρά, τά τ᾽ ἄλλοισίν γε καταριγηλὰ πέλονται. αὐτὰρ ἐμοὶ τὰ φίλ᾽ ἔσκε τά που θεὸς ἐν φρεσὶ θῆκεν· ἄλλος γάρ τ᾽ ἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις. Τέτοιαν αξιά είχα εγώ στον πόλεμο΄ τη γη δεν τη γνοιαζόμουν κι ουδέ το σπίτι, που προκόβοντας τρανά παιδιά ανασταίνει' εμένα ο νους μου πάντα στ᾿ άρμενα και στα κουπιά γυρνούσε και στους πολέμους, στα καλόξυστα κοντάρια, στις σαγίτες, που ειν᾿ όλο αγριότη και θωρώντας τα τα τρέμουν οι άλλοι ανθρώποι. Αυτά ο θεός ωστόσο μου 'βαζε στα φρένα, αυτά μου άρεσαν κάθε άνθρωπος και με άλλη χαίρεται μαθές δουλειά στον κόσμο. Был таким я в боях. Поле­вых же работ не любил я, Как и домаш­них забот, про­цве­та­ние детям несу­щих. Мно­го­ве­сель­ные были все­гда кораб­ли мне желан­ны, Бит­вы, и глад­кие копья, и ост­рые мед­ные стре­лы. Гроз­ные ужа­сы эти, дру­гих при­во­дя­щие в тре­пет, — Мне они нра­ви­лись. Боги любовь к ним вло­жи­ли мне в серд­це. Люди несход­ны: те любят одно, а дру­гие — дру­гое. Οδύσσεια