Post #698

Ҳақиқатни юзага чиқариши керак бўлган суд 45 йил олдин айбсиз бир одамнинг умрига зомин бўлган эди. Судлов бошланганда, судьянинг ўрни бўш эди. У оқлов қарорини ўқир, айтаётган сўзларининг йўқотилган бир умр учун беъмани туюлишини ҳам у яхши биларди. Кейин у бутун зални ҳайратга солган ҳолда пастга ирғиб тушди. Ва бемажол оёқларида зўрға тикка турган қари маҳбуснинг олдига яқинлашди. Ва Стерлинг умри беҳуда шамолларга совурилган айбсиз айбдорнинг рўпарасида тиз чўкиб, мистер Бруксннинг титроқ қўлларини тутди. «Мистер Брукс», — деди у, йиғи аралаш — «Биз сизга нисбатан хато қилдик. Бу тизим сизга нисбатан адолатсизлик қилди. Мен, ҳаммаси учун сиздан ўтиниб чин қалбимдан кечирим сўрайман...» Мистер Брукс бир неча сония жим турди. У ёлғизлик, эътиборсизлик ва унутилган йилларга чидаш учун йиллар давомида қалбини атай қаттиқлаштирган эди. Аммо, у судьянинг кўзларидаги самимийликни кўргач, унинг қўлларини эҳтиётлаб ушлаб беозор сиқди. Овози зўрға эшитилди: «Менга бу сўзларни эшитиш ниҳоятда оғир, жуда оғир! — деди у. — Лекин... мен сизларни кечираман...» Шундан кейин мистер Брукс эшик томондан ёғилиб турган қуёш нурларига қараб, суд залидан оҳиста қадамлар билан чиқиб кетди. У ярим аср давомида суяклари туртиб чиққан елкаларида кўтариб юрган оғир юкни орқасида қолдирган эди. Бутун вужуди эски кулбадек тўкилай-тўкилай деб турган бўлса ҳам, Озод бўлганидан томирларида қони фавқулотда кўпириб, орзулари кутмаганда яна қанот чиқарган – у қартайиб қолган бургут сингари янгидан яна ҳаёт боғларида парвоз қилиш учун шайланарди... Тармоқдан олинди Ўқиб, тасирланиб кетдим. Ва қайта таҳрир қилиб, сизларга ҳам илиндим.