Post #7483

ОНА МЕҲРИ -ЭНГ БУЮК УНИВЕРСТИТЕТ Сакарья университетида бўлиб ўтган бир маросим шунчаки тантана эмас, балки бутун жамиятга қаратилган ахлоқий даъват бўлди. Кўзи ожиз қиз. Юридик факультет. Тўрт йил. Аудио дарсликлар йўқ. Брайль алифбосида материаллар йўқ. Имкониятлар эмас, тўсиқлар бор эди... Аммо онаизор қизини ҳар куни дарсга еталаб олиб борди. Ҳар бир маърузани дафтарга туширди. Ҳар бир китобни овоз чиқариб ўқиди. Қонун моддаларини, суд амалиётини, юридик терминларни — барчасини қизига ўргатди. У бир кун бўлсада дарсни ташлаб қўймади. Чунки она учун ўқиш — фан эмас, вазифа эди. Бу ерда университет деворлари эмас, онанинг елкалари таянч бўлди. Натижа-чи? Қиз — юрист. Она — фахрий ҳуқуқшунос бўлди. Университет онани ҳам диплом билан тақдирлади. Бу қарор — қоидалардан ташқари, аммо инсонийлик тамоилларига зид эмасди. Чунки баъзи хизматлар расмий лавозим талаб қилмайди. Баъзи инсонлар борки, улар кўринмас қаҳрамон бўлиб яшайди. Бу воқеа бизга битта оддий, аммо оғир ҳақиқатни айтади: Имконияти чекланган бола йўқ. Имконияти чекланган муҳит бор. Агар жамият кўрмаса — она кўради. Агар дунё сукут қилса — она овоз бўлади. Бу мақола шунчаки хабар эмас. Бу мақола — масъулият ҳақида. Ота-оналик, жамиятчилик, инсонпарварлик ҳақида. Ва энг муҳими — меҳрнинг қудрати ҳақида. Чунки ҳар бир ғалабанинг ортида саҳнага чиқмаган бир қаҳрамон бўлади. Muazzam Ibrohimova sahifasidan olindi. 👉@rustamnishonov👈