Post #1017

حافظ خوانی در آرامگاه لسان الغیب «ادوارد براون» در جلد سوم کتاب «تاریخ ادبیات ایران» اشاره می‌کند که پس از درگذشت حافظ، عده‌ای بر آن می‌شوند تا با تکفیر او از دفن پیکر «لسان الغیب» در گورستان ممانعت کنند و سرانجام نظر جمع این‌گونه می‌شود تا با تفأل از کلام حافظ از خودش در این باره کمک بگیرند. «براون» در کتاب خود آورده است: «این گروه پس از آن تمامی غزل‌های حافظ را نوشتند و در سبدی ریختند و از کودکی می‌خواهند تا یکی را برگزیند و با کمال تعجب، پاسخی باورنکردنی و شگفت‌آور از حافظ می‌شنوند که بیتی از آن غزل این است: قدم دریغ مدار از جنازه حافظ / که‌گر چه غرق گناهست، می‌رود به بهشت عکس: احمدرضا مداح @Farsimages