Post #7798

دارایی مجازی صفحات مجازی هر کس دارایی مادی و معنوی فرده. عین ساعتی که به مچ بستید، ماشینتون، اجناسی که توی مغازه‌تونه، لپتاپی که روی میزتونه... هیچ فرقی بین صفحات مجازی و سایر دارایی‌ها وجود نداره. لازم هم نیست صفحه پابلیک و پرمخاطب باشه. صفحات خصوصی هم جزو دارایی‌های فرده. هر فرد برای صفحه یا صفحاتش ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها و سال‌ها وقت گذاشته و به پشتوانه سایر توانایی‌هاش این "دارایی" رو ساخته. همه رو گفتم که بگم، قطع اینترنت سلب مالکیت موقت شهروندان از دارایی‌های مجازی‌شونه. مثل اینه‌که لپتاپ یک نفر رو ازش بگیری، اجناس مغازه‌ش رو توقیف کنی، حساب بانکی‌ش رو ببندی. صفحات مجازی جزو دارایی‌های هر فرده و محرومیت از اینترنت سلب‌مالکیت موقته. این مسئله خیلی فراتر از بحث کسب‌وکارهای مجازیه. این دو تا رو از هم تفکیک کنید. اصل قضیه اینه‌که صفحات مجازی مایملک فرده، حالا ممکنه نوع این مایملک جنبه تجاری مهمی داشته باشه. برخی افراد بی‌خبر یا مغرض که مدافع قطع اینترنت هستند می‌گن: خب کسب‌وکارتون رو بیارید در پیامرسان‌های داخلی! هر صفحه‌ای که کاربرد بازاری داره، با زحمت فراوان در طول سالیان متمادی دونه دونه مخاطب-مشتری جذب کرده. الان بره در "بله" و "روبیکا" مشتری نداره. مخاطب-مشتری‌هاش اونجا نیستند. مثل اینه‌که یک کاسب رو از یک مغازه وسط شهر بندازی بیرون و بعد بگی برو بیرون شهر کیوسک زدند، اونجا کاسبی کن. آقا! مشتری‌هاش اینجان! و نکتهٔ آخر اینکه زندگی مجازی بخش حذف‌ناشدنی زندگیه. بخشی از زندگی ما در محیط مجازی جریان داره. فضای مجازی تلفن و تلویزیون نیست؛ اصلاً ماهیتاً فرق داره. ما هیچ موقع با تلویزیون دیدن "وارد و سهامدار" تلویزیون نمی‌شیم. اما ما سهامدار فضای مجازی هستیم. بخشی از زندگی‌مون اصلاً اونجاست؛ اون توئه. و از قضا هر روز این بخش ضروری‌تر و گسترده‌تر از قبل شده. اگر زندگی رو یک ساختمون ببینیم، یک طبقهٔ این ساختمون فضای مجازیه. حالا از دست دادن این طبقه مصداق از دست دادن بخشی از زندگیه که با بخش‌های واقعی در هم تنیده‌ست. مرز بین زندگی واقعی و مجازی نامرئیه؛ ما دائم بین این دو تا در رفت و آمدیم. و همهٔ چیزهایی که گفتم، چه دربارهٔ مایملک مجازی و چه دربارهٔ زیست مجازی منوط به همون چیزیه که الان بیش از دو ماهه که قطعه... @Garajetadayoni | گاراژ