Post #30509

۷۳ روز قطعی اینترنت. از خساراتی حرف بزنیم که مسئولین و رسانه ها در برابر آن سکوت میکنند و هرگز نمیتوانند جبرانشان کنند : اکوسیستم استارتاپی که یک دهه طول کشید ساخته شود، در چند هفته از هم پاشید. سرمایه‌گذاران خارجی که به سختی جذب شده بودند رفتند ،اعتماد را نمی‌شود با بخشنامه بازگرداند. نخبگان فناوری که ماندن را انتخاب کرده بودند، حالا در صف سفارتخانه‌ها ایستاده‌اند. فریلنسرهایی که ارز وارد کشور می‌کردند قراردادهایشان را از دست دادند، کارفرمای خارجی یک هفته صبر می‌کند، نه ۷۳ روز. رتبه‌های SEO، پروفایل‌های بین‌المللی و حضور دیجیتال کسب‌وکارها فروپاشید، الگوریتم‌ها غیاب را فراموش نمی‌کنند. پروژه‌های نرم‌افزاری بین‌المللی که تیم‌های ایرانی روی آن‌ها کار می‌کردند لغو شدند ، جایگزین‌شان را از هند و اوکراین آوردند. دانش‌آموزان و دانشجویانی که در دوره حساس آموزشی بودند، هزینه‌ای پرداختند که هیچ کنکور دوباره‌ای جبرانش نمی‌کند. پزشکان و محققانی که به پایگاه‌های داده علمی دسترسی داشتند، ۷۳ روز از دانش روز دنیا قطع شدند. کسب‌وکارهایی که تازه از کرونا و جنگ 12 روزه و دی ماه سر بلند کرده بودند، این بار دیگر بلند نشدند. اعتبار بین‌المللی ایران به عنوان یک بازار دیجیتال برای سال‌ها یا شاید برای همیشه به پایان رسید. برخی از این خسارات با پول جبران می‌شوند. برخی با سال‌ها کار. برخی هرگز ؛ اعتماد خریدنی نیست ! و کسانی که از این قطعی دفاع می‌کنند؟ همان‌هایی که نمی‌دانند DNS چیست و حتی فرق کابل HDMI با کابل LAN رو هم نمیدونند و تفاوت اکوسیستم دیجیتال با یک مغازه سنتی را درک نمی‌کنند. در علم ارتباطات به این «Epistemic Incompetence» (بی‌صلاحیتی معرفتی) می‌گویند وقتی کسی نه‌تنها موضوع را نمی‌فهمد، بلکه نمی‌داند که نمی‌فهمد. @ITSecurityComputer