Post #1504

‍ صفحه ۲ به بیان دیگر شارعِ عاقل در این باب کاملاً موضوعات را جدا کرده و برای هر یک حکم جداگانه داده است. در بند ۴ از ماده ۴ تکلیف اظهارنظر کننده ها را در نطق پیش از دستور مشخص نموده است و در بند یک از ماده ۷ تکلیف اظهارنظر کنندگان را در فضای دستور جلسات معین نموده است و این دو هیچ تعارضی با یکدیگر ندارند تا در مقام تعارض دست به تفسیر های بسیار شاذ زده شود. اینکه نظر یک کارگروه را که برخلاف اصول حقوقیست بر اصول تفسیر چیره بدانیم امری پسندیده نیست.چرا که کارگروه تخصص بالاتر نسبت به سایر وکلا ندارند.هیئت مدیره محترم نمیتواند با تمسک به نظر کارگروه در مقام تفسیر از بار مسؤولیت شانه خالی کند.سوال اصلی من و سایر اظهارنظر کنندگان این است که چگونه جناح اکثریت این دو بند را در تضاد یکدیگر دیده‌اند؟ دو بندی که هر یک مستقل از هم و در خصوص دو موضوع مختلف که عبارتند از نطق پیش از دستور و نطق داخل در دستور حکم داده است. و چگونه در تفسیر خود با وجود حسنه بودن مشورت بیشتر و رویه پنجاه ساله به سمتی متمایل شدند که برای اعضای علی البدل فاقد رای محدودیت ایجاد کنند؟ در این نقطه که من از نوع تفسیر جناح اکثریت موافقین تفسیر پیش گفته شگفت‌زده شده‌ام و به اصول تفسیری که یاد گرفته‌ام تردید نموده‌ام به این نتیجه میرسم که با خود بگویم جناح اکثریت با این تفسیر سعی نموده است که خود را از انتقادها و نظرات مخالف سه عضو علی البدل که صاحب نظر هستند( یعنی آقایان طاهری، کامیار و باقری )رها نماید و این علاقه به رها شدن تا جایی قدرت دارد که بر خلاف اصول تفسیر و برخلاف رویه ۵۰ ساله اعلام نظر می نمایند. ما از شرایط موجود نگرانیم پرداختن به اموری این چنین و تصمیم و رفتار بر خلاف اصول مترقی و مهم همه ما را می ترساند. لطفاً بیش ازین ما را ناامید نکنید. عبدالرضا دیوسالار نوزدهم شهریور۹۹ @Tannver