Post #1827

‍‍ يادداشت جناب وکیل دکتر احمد یوسف زاده عضو کانون وکلای آذربایجان شرقی تأملی کوتاه در یک اظهارنظر پیرامون سازش 🔹ریاست کل محترم دادگستری خراسان رضوی که قبلاً در مقام دادستانی مشهد فرموده بودند "اختیارات دادستانی یک بند انگشت از اختیارات خدا کمتر است"، در اظهار نظری جدید، فرموده اند که در جلسات مصالحه فی مابین طرفین، از حضور وکلا جلوگیری می کنند تا مصالحه به نحو مطمئنی حاصل گردد. 🔹صرف نظر از اینکه این فرمایش جناب صادقی با نادیده انگاری صدها هزار سازش و مصالحه ای صورت گرفته است که وکلای دادگستری در دادگاه یا خارج از آن با گذشتن از حقوق مالی خویش، زمینه ایجاد آن را فراهم میکنند، به نوعی متضمن بی توجهی ایشان به فلسفه ذاتی سازش است. 🔹با توجه به فلسفه ذاتی سازش و از نظر حرفه ای، سازش حقیقی زمانی معنی و مفهوم پیدا خواهد کرد که طرفین در مقام سازش، در موقعیتی برابر و در نهایت تکریم و احترام و با اشرافیت کامل به حقوق خود و به آنچه که از آن می گذرند، اقدام به سازش نمایند و مهم‌تر از آن، سایه تهدید گونه مقام قضایی بر سر طرفین نباشد و طرفین احتمال ندهند که در فرض عدم سازش، با غضب قاضی مواجه خواهند شد یا قاضی با بی احترامی تلقی کردن رد سازش توسط ایشان، تلافی آن را در مقام تصمیم گیری قضایی بر سر آنان آوار خواهد نمود. 🔹اتفاقا بر عکس جناب صادقی، معتقدیم حضور وکلا در فرایند سازش، نه تنها به تحقق آن کمک می کند، بلکه باعث می شود روند سازش از یک فضای ارعاب و جبر و فقدان آگاهی، به فضایی تبدیل شود که طرفین با اشرافیت به حقوق مسلم خویش، به طور آگاهانه فرآیند مصالحه را انتخاب کنند. قطعا سازشی که از اراده آگاه و رضایت باطنی طرفین نشات گرفته باشد‌، می‌تواند لقب سیدالعقود را به خود بگیرد و سازش تحمیلی، صرف نظر از عدم مقبولیت حرفه ای، به دلیل وجود بارقه های اکراه، از نظر مشروعیت نیز با مشکل مواجه خواهد شد. 🔻بی مناسبت نخواهد بود که جناب آقای صادقی عزیز، این آیات شریفه سوره کهف را سرلوحه زندگی حرفه ای خود قرار دهند که قطعا منتج به تغییر و بهبود مسیر خیرخواهی ایشان خواهد گردید: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا * الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا». "بگو (اى پيامبر!) آيا من شما را آگاه بنمايم بر آن كسانى كه اعمالشان زيان‌بارتر است‌؟! آنان كسانى هستند كه سعى و كوشش آنها در زندگانى گم شده است، درحالى‌كه خودشان مى‌پندارند كه از جهت كار و كردار، نيكو عمل مى‌نمايند". @Tannver