Post #2356

وقتی حق به مصلحت تقلیل می‌یابد؛ نقدی بر سکوت‌های پرهزینه و اعتراض‌های کم‌هزینه شهرام مختاری - وکیل دادگستری 🔸حق، در منطق حقوق اساسی، امری تجزیه‌پذیر و موسمی نیست؛ نه می‌توان آن را به اقتضای مصلحت برجسته کرد و نه می‌توان در قبال نقض آن، به گزینش‌های کم‌هزینه بسنده نمود. قانون اساسی، به‌مثابه میثاق ملی، مجموعه‌ای از حقوق بنیادین را برای مردم به رسمیت شناخته که غایت آن‌ها تضمین کرامت انسانی و تحدید قدرت است. با این حال، فاصله میان «شناسایی حق» و «امکان اعمال آن» در عمل، در بسیاری از حوزه‌ها به شکافی پایدار بدل شده است؛ شکافی که گاه به‌واسطه سکوت و گاه در نتیجه واکنش‌های حداقلی نهادهای مدنی استمرار یافته و حتی عادی‌سازی شده است. در چنین بستری، هر کنش اعتراضی تنها زمانی واجد اعتبار حقوقی و اخلاقی است که بر بنیانی منسجم، غیرگزینشی و همراه با پذیرش هزینه استوار باشد؛ در غیر این صورت، به‌سادگی در حد یک موضع‌گیری نمادین فروکاسته می‌شود.