Post #26757

اگرچه بسته دست‌هامان، خمیده قامت رسامان اگرچه در سکوت غربت، شکسته گوشه‌ی صدامان اگرچه کس نکرده رحمی، به مرده‌ها و زنده‌هامان قسم به خون ارغوان‌ها و گر به لب رسیده جان‌ها بمان در انتظار روزی، که زخم وا کند زبان‌ها بمان که تیر سینه‌سوزی، نشسته در دل کمان‌ها که آه می‌کشد زبانه، که گُر گرفته استخوان‌ها بمان که دامنت بگیرد، تقاص خون این جوان‌ها [ Art and Death ]