Qaytalanbas

#Шумақ Қасиеттен қалған кеңде жұтаң, тұл Телефонға телміреген ортаң — құл, Nothing sacred — кино емес, ақиқат Құдайды да одағай еткен ұрпақ бұл

#запискисоседаҚуаныша — Ернар, ты не ее любишь. Сосед Қуаныш снова выпил и зашел ко мне. В глазах — тоска, как у того құсшы из фильмов Юсуфа Мироғлы. — Что, опять звонил ей, а она не отвечает? Выпить хочешь? Слушай, давай я тебе расскажу про Катьку… про…

Если в футболе самое важное трофеи, то Дани Алвес величайший футболист и Роналду с Месси не сравнятся с ним. Если в футболе важен итоговый счет, то у Атлетико Мадрид сегодня появились бы миллионы поклонников во всем мире. Но ни Альфред Хичкок, ни Стенли Кубрик не получали “Оскара”, а от этого их величие не уменьшилось. Потому что они творили великое искусство. Игра “Барселоны” — это именно лучшая режиссура Тарантино, это “Бойцовский клуб” Финчера, это “Космическая одиссея” Кубрика. Да, эти фильмы не брали Оскара за лучшую режиссуру, но от этого не потеряли свое величие и влюбляет в себя миллионы людей в каждом поколении. Игра Барсы, ее ценности, ее стремление подеждать и постоянное желание показывать самый красивый футбол — это именно искусство. Это Величие техники, интеллекта и настоящих эмоции. Это живое воплощение всего лучшего, что есть в футболе! Если каждый из нас и должен прожить эту жизнь, то она должна быть как игра Барселоны: красивой, полной энергии, чувств, эмоций, романтики и веры. И я рад видеть это каждый год своим и глазами. И я рад быть таким: романтичным, живым, настоящим, эмоциональным. И я рад верить. Верить каждый день! Visca! Vamos! Barca!

Кей дүниелерді бірден байқамайсың. Әсіресе өзіңнің өскеніңді. Байқасам, соңғы жарты жылда көптеген келіссөздер барысында адамдардың сарказм, ирониясы мен сезімдеріне, күлгендері мен мінез көрсетуіне жауап бермейтін болыппын. Қысқасы, өйстіп жалғаса берсе, 1-2 жылда эмоцияға мүлдем берілмейтін адамға айналатын сияқтымын. Осыны неге 22 жасымда үйренбегем, ә?

Бір дүниені мойындау — оған жартылай жауапкершілік алу. Қалған жартысы — әрекет. Лудомансын ба? алдымен мойында. Қолың келмей жатыр ма, мойында. Жақсы көресің бе? Мойында. Жек көресің бе? Мойында. Қалағаның дұрыс па? Мойында. Ішіп кеткің келе ме? Мойында. Тек жалтақтама. Әңгімеден қашпа.

Адамның өмірінен мән кеткенде, аяғынан жер кетеді (С) авторы өзім

Еркектер де жылайды. 32-дегі. Менің қос әпкем өмірлерінде бір қателесіп, әке-шешемнің қолына қайтып келген. Шүкір. Жақында бірі отбасылық чатқа: “араласып жүрген адамым бар, күйеуге шығам,” — деп жазды. Ал мен бақытқа бір елі жетпей жүрген әпкемнің осы хатына қатты қуанып, елжіреп, көзімнің жасын сүртумен әлек болдым. Сен бақытқа ең лайық жансың, әпке🫶

Гештальт деген осы шығар (Әкеден сұрай алмаған кешірім) Бүгін кезекті өзімнің 1045-і аяқ киімімді сатып алдым. Пәтерімде аяқ киім мен кітап саны көп дегеннен асып кетті-ау. Аяқ киімнің бір артықшылығы - ол затты қолданатынымда. Иә, кітаптарды соңғы жылдары аша қоймаймын. Мен аяқ киімді жақсы көремін. Кәдімгідей жақсы көремін. Менде adidas-тың 4 аяқ киімі, timberlamd-тың 2 аяқ киімі, оған Cornelli мен NB-ның және Massimo Dutti мен түріктің бірнеше классикалық аяқ киімдерін қосқанда 15-тен асып кетеді. Иә, аяқ киімнің фирмасы мен моделіне де қатты қараймын. Мәселен, nike, anta, reebok, armani, panama jack дегендерді мойындамаймын. Мойындайтыным тек NB мен adidas-тың жүгіруге арналған модельдері ғана. Мен киім алғанды ұнатпаймын. Дәл қазір сәтте киім керек болса ғана, қатты керек болса ғана, жалаңаш баруға болмайтын болса ғана сатып аламын. Бірақ, аяқ-киім дегенге ауруымды түсіне алмай өттім. Жабылмаған гештальттың нағыз өзі бұл. Жаңа аяқ киім алған сайын 3 сыныптың күзі есіме түседі. Әкем марқұм малын сатып, балаларға киім аламын деп Алматыға кетеді. Сол заманның еркектерінде бір апта емес, біраз жүріп қалады. Қазанның ортасында оралуы керек әкем қарашаның басында бір-ақ келеді. Мен болсам, қоңыр күз келіп, біздің жақта ерте түсетін қардың тайғанақтап жазғы туфлимен жүрдім. Аяқтың тоңғанын, тізенің қалтырағанын сезбейтін ойын баласымын. Көршім Самат екеуіміз жолда жатқан жылқының қиын доп қылып, мектепке жеткенше футбол ойнаймыз, үйге оралып бара жатып, тағы да "доп" ойнаймыз. Бір күні әкем келді Алматыдан. Өзі мәз. Қыздарға да, бізге де, бәрімізге аяқ-киім әкелді. Бір жағынан мәзбіз. Екінші жағынан анам әкемнің "ертең келемін" деп екі апта жоқ болғанына ашулы. Ұрыс-керіс. Қуана да алмаймыз, Алматыдан келеді деген аяқ-киімім Павлодардан бұған дейін алған сары табан Қытайдын аяқ-киімі. "Күткенім осы ма?" - деп түсінбей мен отырмын. Бірақ, сонда да, әкеме сол сәтте риза болған сияқтымын, есімде жоқ. Осы бір оқиға жап-жаңа аяқ киім алған сайын ойыма оралып, көзіме жас келе береді. Ата-анамның есейгенше алты баласына барын бергенін түсінемін. Шексіз риза боламын. Кешіріңдер, әңгіме ауласынан алыстап кеткендеймін. Көп адам жаңа көлік салондарына барып, көлікке отырып көреді ғой. ал мен аяқ киім дүкендеріне барамын. Ұғынғаным, жаңа аяқ киімдей маған өмірде ештеңе қуаныш сыйлай алмайтын секілді. Сол бір қызық сезімді тағы да бастан кешірдім. Әр жарты жыл сайын кешіп жүрген сияқтымын. Гештальт деп көптің айтып жүргені мен үшін осы аяқ-киім шығар.

Мен салафиттерді жек көрем. Кәдімгідей жек көрем. Негізі, олай айтуға болмайды, кімнің ақиқат жолда екенін бір Жаратқанға аян. Сонда да айтайын, мен салафизмге қарсымын және олармен күресуге көп уақытымды, күш-жігерімді арнауға дайынмын.

❤️💙💜💚💝 https://youtu.be/u11CZj4u7VQ?si=Z_ss7mmqNUcoYWP_

https://aprm.kz/kk/certificates/2084347420/download/