Post #284

Premyeradan keyin… Diyoraning tarixini har safar ko‘rganimda, hammasi xuddi yonimda sodir bo‘layotgandek bo‘ladi. Ko‘z yosh emas - refleks tushadi, chunki bu hikoyada bir gramm sun’iylik yo‘q. Bu yerda muzdek haqiqat bor: ko‘krakni teshib kiradigan sovuq, hech kim tushuntirib bera olmaydigan og‘riq va nima uchundir o‘zi kichkina bo‘lsa ham kattalar ham ko‘tara olmaydigan yukni ko‘tarib yurgan Ayol bor. Shu qadar mitti qizning ichida po‘latdek iroda yashashi - bu hali ham aqlimga sig‘maydi. U shunchaki kuchli emas. U sinmaydi. Premyera boshidagi uning so‘zlari - qishni nima uchun yomon ko‘rishini aytgan payti - odamni qoqib yuboradi. Bu bir gap emas, bu tarsaki. Chunki bu ortida butun bir tarix turibdi: hayot hech kimni ayamagan, imkon bermagan, tanlamagan bir tarix. Keyin tun yetmay qoladi. Uyqu kelmaydi. Ko‘zlaringni yumasan ham, Diyoraning yo‘lini ichingdan bosib o‘taverasan: o‘pkangni qisib qo‘yadigan sovuqdan tortib, azob bilan tishlab-tirmab qo‘lga kiritilgan g‘alabalargacha. Sport - bezakli plakat emas. U xarakterlar urushi. U yerda bahona yo‘q, yashirishning iloji yo‘q: qanday odamsan, nimalarga qodirsan, og‘riqni qay darajada yuta olasan - hammasi ochiq. Shuning uchun biz bu yo‘lga chiqqan odamlarga jiddiy qarashimiz shart. Har kuni sovuq, qo‘rquv, og‘riq bilan mashg‘ulotga boradigan bolalarga. Bayroqni ko‘targan sportchilarga - layklar uchun emas, shon uchun emas, balki o‘zlariga: “Men taqdirdan kuchliroqmanki”, deb ayta olish huquqi uchun. Sportni qo‘llab-quvvatlash - xayriya emas. Bu odamlar imkoniyatlar chegarasini qayta belgilayotgan laboratoriya. U yerdagi har bir natija - sarmoya qaytimi. Diyoraning tarixi esa eslatma: kuch baland ovoz bilan kelmaydi. Ba’zan u dunyoni yengishga qaror qilgan kichkina qizaloqning ko‘zida yashirinib turadi. Va u rostdan ham yengadi.