Post #8652

От Маргариты Шариманян, ереванской журналистки. О нашем Фредике, оставшемся в Степанакерте. Фреда я помню, когда была ещё ребенком, жил на нашей улице, но там дома почти все разрушили, неизвестно, где он сейчас живёт Համացանցում ակտիվորեն քննարկում են Ֆրեդին... իսկ ես չգիտեմ՝ քննարկումը թեթևացնում է մի քիչ վիճակը, թե ավելի ցավեցնում... Ես չգիտեմ՝ Ֆրեդն ինչ է զգում հիմա... ինչ էր զգում 2 տարի առաջ... Բայց ես գիտեմ, որ Ֆրեդը մեզնից յուրաքանչյուրն ա՝ 2 քարի արանքում, 2 ծայրահեղությունների միջև... Ոմանք ասում են՝ Երանի՜ Ֆրեդին, որ էնտեղ ա, որ չի դավաճանել, որ աչքերը տեսնում են մեր քաղաքը... Ոմանք էլ ասում են՝ Ոչ երանի նրան, ախր թշնամիների մեջ է, ինչու՞ է մնացել... Սա երևի այն եզակի դեպքն ա, որ ես իրոք ՉԳԻՏԵՄ՝ երանի, թե ոչ երանի... Ամեն անգամ Ֆրեդին տեսնելիս մտածում եմ՝ ինչ լավ ա, ողջ ա, ոտքի վրա է, դեռ կա, դեռ հայ է, դեռ մի փոքրիկ պատառիկ ունենք էնտեղ, հետո մտածում եմ՝ բայց ի՞նչ գնով, ախր ով գիտի՝ ինչեր է տեսնում ու քաշում, ինչերի է ենթարկվում... Կուզեի հենց նրան հարցնել՝ Ֆրեդ, ի՞նչ ես զգում հիմա: Բայց վախենում եմ պատասխանն էնքան ցավեցնի, որ վերջին ուժերս էլ սպառվեն... Երևի հարցիս պատասխանը երբեք էլ չիմանամ՝ երանի՞, թե՞ ոչ երանի...