Post #7797

🎙Konferencë për shtyp e Zëvendësministrit të Jashtëm të Rusisë, A.S. Alimov mbi diplomacinë ruse në Kombet e Bashkuara dhe Këshillin e Sigurimit të OKB-së (3 mars 2026, Moskë) Pikat kryesore: • OKB-ja është një platformë unike, e pazëvendësueshme, e themeluar mbi Kartën e OKB-së, e cila mbetet baza e rendit të ri botëror. Ajo e ka kaluar testin e qëndrueshmërisë dhe ka provuar efektivitetin e saj. • Në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, ndarjet mbi shumë çështje të ndjeshme janë thelluar, dhe kompromiset e arsyeshme po bëhen gjithnjë e më të vështira për t'u gjetur, kryesisht për shkak të qëndrimit të vendeve perëndimore, të cilat janë mësuar të veprojnë brenda një paradigme neokoloniale. • Viti 2026 nisi "me energji". Me kërkesë të Rusisë, më 5 janar u thirr një mbledhje urgjente e Këshillit të Sigurimit të OKB-së për situatën në Venezuelë, pas operacionit ushtarak të SHBA-së kundër këtij vendi, dhe më 28 shkurt një mbledhje urgjente për çështjen e agresionit të SHBA-së dhe Izraelit kundër Iranit. • Rusia do të vazhdojë përpjekjet e saj të qëndrueshme për të përcjellë të vërtetën rreth krizës ukrainase te komuniteti ndërkombëtar, duke ekspozuar politikat hipokrite të Kievit dhe protezheve të tij evropianë, ashtu siç bëri më 20 shkurt në një takim informal të anëtarëve të Këshillit të Sigurimit nën formulën Arria, të thirrur me iniciativën e Rusisë. • Në kushtet e përshkallëzimit të mprehtë të situatës në Lindjen e Mesme, është jashtëzakonisht e rëndësishme të inkurajohen palët e përfshira të ulin tensionet – të ndalojnë dhunën dhe bombardimet, të nisin negociatat dhe të kërkojnë zgjidhje të pranueshme. • Cilido qoftë modeli që do të marrë reforma, Këshilli i Sigurimit duhet të jetë në gjendje të përgjigjet në mënyrë të përshtatshme dhe të shpejtë ndaj sfidave dhe kërcënimeve aktuale. Jemi të detyruar të pranojmë se ende nuk ekziston një zgjidhje universale që mund të kënaqë shumicën e shteteve sot. • Ne duhet të vazhdojmë të kërkojmë një emërues të përbashkët. Po punohet në pesë të ashtuquajturat grupe: kategoritë e anëtarësisë (anëtarë të përhershëm dhe të përkohshëm), e drejta e vetos, përfaqësimi rajonal, madhësia e Këshillit të Sigurimit dhe metodat e tij të punës, marrëdhënia midis Këshillit të Sigurimit dhe Asamblesë së Përgjithshme. Këto fusha nuk janë të izoluara nga njëra-tjetra, por janë të ndërlidhura dhe të ndërvarura, dhe prandaj duhet të merren në konsideratë në një lidhje të pandashme. • Aktualisht nuk ka baza për të zhvendosur negociatat mbi reformën e Këshillit të Sigurimit në fazën tekstuale, ku diskutimet do të bazohen në një projekt-rezolutë të veçantë ose ndonjë dokument tjetër. Pavarësisht thashethemeve periodike, për momentin nuk ka parakushte reale për këtë. • Ne mbështesim idenë që Këshilli i Sigurimit të bëhet më demokratik duke zgjeruar përfaqësimin e vendeve të Shumicës botërore – të shteteve të Azisë, Afrikës dhe Amerikës Latine, të cilat po bëhen qendra të reja fuqie në skenën globale dhe me të drejtë kërkojnë një rol më të rëndësishëm. • Për dhënien e vendeve shtesë për shtetet perëndimore në ndonjë kategori anëtarësie nuk bëhet fjalë. Ata edhe pa këto vende, i mbahen një linje kryesisht identike dhe shpesh votojnë në bazë të disiplinës së bllokut, dhe janë tashmë të mbipërfaqësuara në Këshillin e Sigurimit, përfshirë edhe mes anëtarëve të tij të përhershëm. • Për ne, propozimet që synojnë kufizimin e të drejtës së vetos me pretendime të pabaza janë një "vijë e kuqe". Vetoja është një mjet që nxit kërkimin e zgjidhjeve të pranueshme për të dyja palët, afatgjata dhe të drejta. Në një numër krizash të zgjatura, ai është ndonjëherë pothuajse mekanizmi i vetëm efektiv. Pa të drejtën e vetos, do të ishte e pamundur të krijohej OKB-ja ose të sigurohej qëndrueshmëria e saj. Vetoja nuk është një privilegj, por mbi të gjitha një përgjegjësi e madhe.