Post #2773

Ниқоб остидаги шаҳват Кечки шом. Қоронғулик қалинлашиб, маҳаллага тинчлик ва номуайян ҳид тарқалган. Фотиҳ домланинг ҳовлисидаги дарвоза эшиги ғичирлаб ёпилди. Домланинг келини Ирода сакраган қалбини жиловлаб, икки қўлини кўкрагига босиб, секингина уй юмушларига уннаб, ҳозиргина ҳовлида меҳмон бўлган Абдулазиз қорининг овозидан сармаст бўлиб, иммилаганча ҳаракат қиларди. Абдулазизнинг овози… у ҳали ҳам унинг қулоғида азондек қайтаю қайта янграётган эди. “Унинг овозида бир сўз бор… Мени титратди… Ҳар бир калимаси қалбимни тешди. Бу илмми? Йўқ, бу ҳукм… Мен унга боидаман.” — деб ўйлади у. Эрта тонгда Ирода, эри ва икки ўғли учун таҳоратга сув тайёрлаш учун турди. Қайнатаси ухлаб ётган даҳлизга кириб, унинг телефонини қўлга олди. Абдулазиз қорининг рақамини ёзиб олди. Уй эркакларини бомдодга кузатгач, Абдулазизнинг Telegram’dаги аккаунтига ёзмоқчи бўлди. Аксига олиб Абдулазиз қори скрытий аккаунт қилиб олган экан. Шунга қарамай қорига смс ёзиб, ўзини Фотиҳ домланинг келини эканлигини билдирди. Овозингиз ёқиб қолди, Аллоҳ учун телеграмдан овозли хабар жўнатсангиз, мендек боидангизни хурсанд қилган бўлардингиз деб иккинчи смсни ёзди. Абдулазиз ҳам ҳижобга ўранган келинни қоматидан ақли-ҳушини йўқотган бўлиб, Аллоҳдан Фотиҳ домланинг келини Ироданинг васлига етказишини сўраб дуолар қилишни бошлаган экан. Хуллас кўр-кўрни қоронғида топди Қори ҳар куни у ерга овозли хабар қолдирар, ҳар бир тавсияси «иффат», «таҳорат», «зинодан узоқлик» каби сўзлар билан бошланар, аммо охирида… охирида ҳар бир аёлни шахсий ҳирси борлигини, у ҳирсини кимга сарфлаши мумкинлигини ёлғиз ўша аёлнинг ихтиёрида деган гапларни айлантириб айтиб оларди. Бу гаплар Иродага худди Аллоҳ амри билан унга берилган лаззатдек туюларди. “Аёл — Аллоҳнинг синови. Унинг назарида муқаддаслик, аммо одамзод назарида фитна. Шунинг учун ҳар бир аёл ўз шаҳвати устидан ҳукмрон бўлиши керак. Баъзан эса… унинг шаҳвати устидан у севган эркак ҳукмронлик қилиши керак.” Бу гап Ирода юрагида мисли кўрилмаган ҳисни уйғотди. У Абдулазиз қорининг суратини телефон экранига фон қилиб қўйди. Кечқурун ухлашидан аввал айнан шу сиймо билан жимолашадиган бўлди. Ўзини кўзгуда ҳижобли ҳолда суратга олди. Қорининг Telegram’dаги шахсий номерига жўнатди. Қисқача: “Мен хоҳлагандек қиласизми.” Бу гап қорини ҳайратга солмади. Аксинча, у худди шу лаҳзани кутгандай, тезда жавоб ёзди. Бир неча кунлик гўё “руҳий тарбия”дан сўнг, қори уни “муқаддас никоҳ”га даъват қилди. — “Бу Аллоҳ йўлидаги сирли қадам,” — деди у. — “Бир зумгагина зинодай туюлади. Аслида бу иймоннинг юқори даражаси.” Ирода бир дақиқа шубҳаланмади. Қорининг ҳар бир гапи унга Қуръон сураларидек туюларди. У кўзини юмди ва юрагига итоат қилди. “Учрашув” марказда бир камтар хонада бўлди. Оқ суфра, ипак гилам, бир уюм диний китоблар. У ерда илм эмас, шаҳват борлигини Ирода ҳис қилмади. Йўқ, ҳис қилди — лекин бу шаҳват эмас, деб ўйлади. Бу “ижозат этилган муҳаббат” эди. Қори уни ўзига тортиб, худди намозга камар боғлаётгандек ечимга бошлади. — “Сен ҳеч ким эмассан. Менинг ниқобимсан. Сен орқали Аллоҳ мени синамоқда,” — деди у паст овоз билан. Бир неча дақиқа ичида Ирода зино қурбонига айланди. Аммо у буни муҳаббат деб қабул қилди. Ҳатто, мукаддас деб сездими — номаълум. Чунки у ҳеч қачон муҳаббатни бундай ҳис қилмаганди. Кетар чоғида оёғи титраб, елкасида ҳижоб, танасида уят, лекин юрагида “қудрат” бор эди. Йўлда у ўзича шивирлади: “Мен Аллоҳ буюрганини қилдим. У мени руҳимни шу йўл билан тозалади. Мен энди тўлиқ солиҳа аёлман.” Ҳовлида, Фотиҳ домла ва ўғли тасбеҳ ўгириб ўтиришарди… https://t.me/daydi2021