Post #2777

Аслида одамзоднинг “худо излаши” – билимсизликдан, тушунмасликдан келиб чиққан. Ёруғликни тушунмаган – Қуёшга сиғинган. Тунни англамаган – Ойга, юлдузга ёлворган. Бевосита таъсир қилган ҳар қандай кучни — тоғ, олов, чақмоқ, тош, бут, дарахтни — “худо” қилиб олаверган. Чунки одам ўзидан қудратлироқ нарсани тушунмаса, унга сиғинишни бошлаши табиий инстиктимиз. Илм-фан эса бу қарамликни синдирди. Табиат қонунларини очди. Худоларга бўлган эҳтиёж йўқолди. Сўнгра инсоният “ҳамма нарсани бир Худо яратган” деб яккахудоликни ўйлаб топди. Аммо, Яккахудоликка кўра агар инсонни яратган ягона зот бор бўлса, унда ўша зотни ҳам яратган бошқа бир сабаб ёки куч бўлиши керак. Ва бу мантиқий занжир чексизликкача давом этади. Бу — метафизик парадокс. Асосийси, биз Жаннат ё Дўзахни нариги дунёдан изламасдан, ана шу ҳаётни теран яшашни ўрганишимиз керак. Роҳат ҳам, азоб ҳам шу ерда, шу умрда. Бошқа ҳаёт ҳақида гапираётган ҳар қандай даъво – ваъдадан кўра тасалли кўпроқ. Изланг, ўқинг, тафаккур қилинг. Ҳақиқий инсонийлик шунда. Қолган бари — шунчаки қўрқув ва умид билан йўғрилган сафсата холос. https://t.me/daydi2021