Post #3163

Бир кунгина, бир умрга тенг кун эди у. Илтимосим ҳам, юрагимнинг охирги илтижоси ҳам шу кунга сиғиб кетганди. Энди қайтариб бўлмаслигини билиб турсам-да, ўша лаҳзани тўхтатгим келарди. Қўлларим титрар, юрагим эса ўзимга бўйсунмай қолганди. У уйланган эркак эди. Мен эса ўз тақдирим ичида, ўз уйимда туриб, ўзимдан беркитган ҳисларга асир бўлган аёл. У уйимизга уста бўлиб келган кундан бошлаб, ҳаво ўзгариб кетгандек туюлди. Аввалига бир қараш, кейин яна бир қараш. Сўзсиз мулоқот, сукут ичидаги келишув. Кунлар саноқли эди, шуни иккимиз ҳам ҳис қилардик. Ишини тугатган кун, ҳаммомга кирганида, қўлимда сочиқ билан остонада тўхтаб қолганимни ҳали-ҳануз унута олмайман. Ўша лаҳзада вақт секинлашиб кетгандек бўлди. Унинг соқоллари юзига ярашиб турар, нигоҳлари эса мени ич-ичимгача кўриб тургандай эди. У қарашда сўз бор эди, айб бор эди, хоҳиш бор эди. Қалбим баданимни етаклар, ақлим эса ортга тортарди. Икки ўт орасида қолган аёл ҳолати шу бўлса керак. Бир қадам ташласам, бутун умрим ўзгаражагини билардим. Ташламасам, бу ҳис умр бўйи ичимда қолажагини ҳам билардим. У билан атиги бир кеча эрим таровеҳда қолган кун бирга бўлдик. Лекин у кун ширин хотираларимда қолди. Юрагимда, кечалари уйқум қочган пайтларда фақат уни уйлайдиган бўлиб қолдим. Атиги бир марта бағрига босиши учун бу дунёдан кечиб юборардим… Муслима Муҳаммадаминова https://t.me/daydi2021