Post #293

🇦🇲Սկզբում՝ սպառնալիք, հետո՝ «ապացույց». ինչպես կարող է պատերազմը պահպանել Փաշինյանի իշխանությունը և Սերժ Սարգսյանին վերածել ընդդիմության առաջնորդի Պատկերացնենք մի սցենար, որը, որքան էլ ծանր հնչի, քաղաքականապես բացարձակ անհնար չէ։ Ընդդիմադիր ուժերը խորհրդարանական ընտրություններում համախառն ստանում են ձայների մեծամասնությունը։ Սակայն գործող վարչապետը, սահմանադրական ընթացակարգով, ևս որոշ ժամանակ շարունակում է պաշտոնավարել մինչև Ազգային ժողովում նոր վարչապետի ընտրությունը։ Այս անցումային մեկ ամիսը դառնում է վճռորոշ։ Եթե այդ ընթացքում սահմանին հրահրվում է Ալիևի հետ պայմանավորված վերահսկվող ռազմական էսկալացիա, թեկուզ սահմանափակ պատերազմ, վարչապետը ստանում է իր վաղօրոք հայտարարված թեզի նյութական ապացույցը՝ «Տեսա՞ք, ես զգուշացրել էի, որ եթե ես չլինեմ, պատերազմ է լինելու»։ Այնուհետև գործի է դրվում 2018 թվականի փորձված մեխանիզմը՝ փողոցի մոբիլիզացիա, հուզական շանտաժ, պետականության փլուզման սպառնալիք, «այս պահին իշխանափոխությունը հավասար է դավաճանության» քարոզչություն, ինչը կարող է տեսականորեն Նիկոլ Փաշինյանի շուրջ ապահովել լայն հասարակական համախմբում։ Այս պարագայում գործող վարչխմբին կհաջողվի ժողովրդական ճնշման տակ փորձել պառակտել ընդդիմությանը, կամ հարկադրել նրան Ազգային ժողովում քվեարկել նույն Նիկոլ Փաշինյանի օգտին՝ որպես «պատերազմի պայմաններում անփոխարինելի» թեկնածուի։ Ի՞նչ գործողությունների ծրագիր ունի ընդդիմությունը, եթե նման սցենար կյանքի կոչվի; 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺Сначала угроза, потом «доказательство»: как война может сохранить власть Пашиняна и превратить Сержа Саргсяна в лидера оппозиции Попробуем представить себе сценарий, который, как бы тяжело он ни звучал, с политической точки зрения вовсе не является невозможным. Оппозиционные силы на парламентских выборах в совокупности получают большинство голосов. Однако действующий премьер-министр, в соответствии с конституционной процедурой, ещё некоторое время продолжает исполнять свои обязанности — вплоть до избрания нового премьер-министра Национальным собранием. Этот переходный месяц и становится решающим. Если в течение этого периода на границе будет спровоцирована согласованная с Ильхамом Алиевым управляемая военная эскалация — пусть даже в формате ограниченной войны, — премьер-министр получает материальное подтверждение своей заранее озвученной угрозы. «Видите, я предупреждал, что если меня не будет, будет война»,- скажет он. Далее в действие вводится уже опробованный в 2018 году механизм: мобилизация улицы, эмоциональный шантаж, нагнетание угрозы разрушения государственности, пропаганда о том, что «в данный момент смена власти равна предательству», что теоретически способно обеспечить широкую общественную консолидацию вокруг Никола Пашиняна. В этих условиях действующей власти может удастся либо расколоть оппозицию под давлением улицы, либо вынудить её проголосовать в Национальном собрании за кандидатуру того же Никола Пашиняна как «незаменимого в условиях войны» кандидата. Какой план действий есть у оппозиции, если такой сценарий будет реализован? Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal