Tribunal

🇦🇲ՄԻՔԱՅԵԼ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ ԱՀԱԶԱՆԳՈՒՄ Է․ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԿԱՆԳՆԱԾ Է ՊԵՏԱԿԱՆ ԿՈՐԾԱՆՄԱՆ ԵԶՐԻՆ Ռուսաստանաբնակ բժիշկ Միքայել Սարգսյանը իր տեսաուղերձով հանդես եկավ՝ ահազանգելով, որ Հայաստանը հայտնվել է ծայրահեղ վտանգավոր աշխարհաքաղաքական հանգրվանում։ Նրա գնահատմամբ՝ գործող իշխանությունները երկիրը ներքաշել են գերտերությունների բախման կիզակետ, միաժամանակ սրելով հարաբերությունները Հայաստանի համար կենսական նշանակություն ունեցող Ռուսաստանի և Իրանի հետ։ Սարգսյանի խոսքով՝ այս քաղաքականության հետևանքով Հայաստանը կանգնել է անվտանգային լրջագույն սպառնալիքների առաջ։ Միքայել Սարգսյանը նշում է, որ տարածաշրջանից ռուսական ազդեցությունը դուրս մղելու փորձերը, ըստ էության, ուղեկցվել են ծանր ազգային կորուստներով՝ Արցախի կորստով, տարածքային զիջումներով և ռազմավարական անվտանգության համակարգի թուլացմամբ։ Նա խիստ քննադատում է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյան-ի քաղաքականությունը՝ այն որակելով որպես անձնական իշխանության պահպանման ծրագիր, որը վտանգում է Հայաստանի պետականության հիմքերը։ Միաժամանակ Սարգսյանը մեղադրում է նաև ընդդիմությանը՝ հայտարարելով, որ վերջինս տարիներ շարունակ չի կարողացել կասեցնել իշխանության քայլերը և հաճախ լեգիտիմացրել է դրանք։ Նա կոչ է անում հանրությանը պահանջել հստակ պատասխաններ բոլոր քաղաքական ուժերից և չաջակցել որևէ ուժի, որը գրավոր չի պարտավորվի Նիկոլ Փաշինյանի հնարավոր վերարտադրության դեպքում չմասնակցել նրա ձևավորելիք քաղաքական համակարգին։ Սարգսյանի համոզմամբ՝ այսօր վճռվում է ոչ միայն իշխանության, այլև Հայաստանի պետականության ճակատագիրը։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺МИКАЭЛЬ САРГСЯН БЬЁТ ТРЕВОГУ: АРМЕНИЯ ОКАЗАЛАСЬ НА КРАЮ ГОСУДАРСТВЕННОЙ КАТАСТРОФЫ Проживающий в России врач Микаел Саргсян выступил с видеообращением, в котором заявил, что Армения оказалась в крайне опасной геополитической точке. По его оценке, действующая власть втянула страну в эпицентр противостояния мировых сил, одновременно обострив отношения с двумя жизненно важными для Армении государствами — Россией и Ираном. По словам Саргсяна, такая политика создала для страны серьёзнейшие угрозы безопасности. Микаел Саргсян подчёркивает, что попытки вытеснить российское влияние из региона сопровождались тяжёлыми национальными потерями: утратой Арцаха, территориальными уступками и ослаблением стратегической системы безопасности. Он резко критикует политику премьер-министра Никол Пашинян, называя её курсом на сохранение личной власти ценой подрыва армянской государственности. Одновременно Саргсян обвиняет и оппозицию, заявляя, что она на протяжении последних лет не сумела остановить действия власти и нередко сама легитимировала происходящее. Он призывает общество требовать от всех политических сил чётких гарантий и не поддерживать тех, кто не обязуется письменно не участвовать в новой системе власти в случае переизбрания Никола Пашиняна. По убеждению Саргсяна, сегодня решается уже не только вопрос смены власти, но и судьба армянской государственности. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՆԻԿՈԼ ՓԱՇԻՆՅԱՆԻ «ԽԱՂԱՂՈՒԹՅԱՆ ԴԱՐԱՇՐՋԱՆԸ» ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ՅԱԹԱՂԱՆԻ ՍՏՎԵՐԻ ՆԵՐՔՈ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը հասարակությանը փորձում է համոզել, թե Թուրքիայի հետ հնարավոր է բացել «խաղաղության նոր էջ», սակայն պատմական փաստերը ցույց են տալիս, որ թուրքական պետության հակահայ քաղաքականությունը երբեք չի փոխվել։ Ցեղասպանության ժխտումը, դրա կազմակերպիչների պետական փառաբանումը, հայկական մշակութային ժառանգության ոչնչացումը և նույնիսկ վերջին պատերազմում Ադրբեջանի բացահայտ ռազմական աջակցությունը վկայում են, որ Անկարան շարունակում է առաջնորդվել նույն ռազմավարական մտածողությամբ։ Այս պայմաններում Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորումը ներկայացնել որպես անվերապահ հնարավորություն՝ նշանակում է անտեսել հարյուր տարվա դառը փորձը։ Հայաստանում այս քաղաքական գիծը ուղեկցվել է ծանր ազգային կորուստներով՝ պատերազմ, Արցախից հայության տեղահանում, միակողմանի զիջումների մթնոլորտ և հասարակության անվտանգության զգացողության փլուզում։ Սահմանի բացման ու տնտեսական հեռանկարների մասին խոստումները չեն ուղեկցվում հստակ պատասխաններով, թե ինչ նոր պարտավորություններ և վտանգներ են դրված բանակցային սեղանին։ Հանրության համար ավելի ու ավելի ակնհայտ է դառնում, որ խաղաղության օրակարգը վերածվել է պետական շահերի հաշվին իրականացվող զիջումների քաղաքականության։ Հենց այդ պատճառով առաջիկա ընտրությունները հայ ժողովրդի համար կարող են դառնալ ճակատագրական։ Հայաստանի անվտանգ գոյության, արժանապատվության վերականգնման և պետականության պահպանման հրամայականը պահանջում է, որպեսզի հունիսի 8-ից Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա քաղաքական թիմը այլևս իշխանություն չլինեն, և երկրում ձևավորվի ազգային շահերով առաջնորդվող նոր իշխանություն։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺«ЭПОХА МИРА» НИКОЛА ПАШИНЯНА ПОД ТЕНЬЮ ТУРЕЦКОГО ЯТАГАНА Власть Никола Пашиняна пытается убедить общество в том, что с Турцией можно открыть «новую страницу мира», однако исторические факты показывают, что антиармянская политика турецкого государства никогда не менялась. Отрицание Геноцида, государственное прославление его организаторов, уничтожение армянского культурного наследия и даже открытая военная поддержка Азербайджана в последней войне свидетельствуют о том, что Анкара продолжает руководствоваться той же стратегической логикой. В этих условиях представлять нормализацию отношений с Турцией как безусловную возможность — значит игнорировать горький опыт целого столетия. В Армении эта политическая линия сопровождалась тяжёлыми национальными потерями — войной, изгнанием армянского населения из Арцаха, атмосферой односторонних уступок и разрушением чувства общественной безопасности. Обещания открытия границы и экономических перспектив не сопровождаются ясными ответами на вопрос, какие новые обязательства и риски заложены на переговорном столе. Для общества становится всё более очевидным, что повестка мира превратилась в политику уступок, осуществляемых за счёт государственных интересов. Именно поэтому предстоящие выборы могут стать судьбоносными для армянского народа. Императив безопасного существования Армении, восстановления национального достоинства и сохранения государственности требует, чтобы с 8 июня Никол Пашинян и его политическая команда больше не находились у власти, а в стране сформировалась новая власть, руководствующаяся национальными интересами. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՄԵԾ ՏԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՇԱՀԵՐԸ ԵՎ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ․ ՊԱՏՄԱԿԱՆ ԶՈՒԳԱՀԵՌՆԵՐ Եվրոպացի առաջնորդներին գրկաբաց ընդունող Հայաստանը մոռացել է 1878 թվականի դասը: Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրը հայանպաստ էր, սակայն եվրոպական տերությունները Բեռլինում այն վերանայեցին. 16-րդ հոդվածի երաշխիքները փոխարինվեցին անորոշ խոստումներով, իսկ հայկական տարածքները վերադարձվեցին Օսմանյան կայսրությանը: Արդյունքը՝ ցեղասպանություն: Պատճառը Մեծ Բրիտանիայի շահն էր՝ թուլացնել Ռուսաստանին՝ պահպանելով Թուրքիան: Այսօր նույն տրամաբանությունն է. «India–Middle East–Europe Corridor»-ը ուժեղացնում է Թուրքիան, «Հյուսիս–Հարավ»-ը՝ Հայաստանը: Արևմուտքը Հայաստանը տեսնում է որպես զոհաբերվող գործիք Ռուսաստանին դուրս մղելու համար: Արցախն արդեն հանձնվեց: Եթե Փաշինյանը մնա, Հայաստանը կկրկնի 1878-ի ողբերգությունը՝ դառնալով թուրքական ազդեցության գոտի: Ինչպես մի առիթով դիպուկ նկատել է պատմաբան Վ.Օ. Կլյուչևսկին, «Պատմությունը ոչնչի չի սովորեցնում, այլ միայն պատժում է դասերը չսովորելու համար»: 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺ИНТЕРЕСЫ ВЕЛИКИХ ДЕРЖАВ И АРМЕНИЯ: ИСТОРИЧЕСКИЕ ПАРАЛЛЕЛИ Армения, с распростертыми объятиями встречающая европейских лидеров, забыла урок 1878 года. Сан-Стефанский договор был благоприятен для армян, однако европейские державы в Берлине пересмотрели его: гарантии 16-й статьи были заменены расплывчатыми обещаниями, а армянские территории возвращены Османской империи. Итог — геноцид. Причина заключалась в интересе Великобритании ослабить Россию, сохранив Турцию. Сегодня та же логика: коридор «India–Middle East–Europe» усиливает Турцию, «Север–Юг» — Армению. Запад видит Армению как жертвенный инструмент для вытеснения России. Арцах уже сдан. Если Пашинян останется, Армения повторит трагедию 1878 года, став зоной турецкого влияния. Как однажды метко заметил историк В.О. Ключевский, «История ничему не учит, а только наказывает за незнание уроков». Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՄԱԿՐՈՆԻ ԻՆՔՆԱԽՈՍՏՈՎԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ․ ԱՐՑԱԽԸ՝ ՈՐՊԵՍ ԳԻՆ, ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԸ՝ ՈՐՊԵՍ ԹԻՐԱԽ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը բացահայտ հայտարարել է, որ ցանկանում է «օգնել Հայաստանին ազատվել ռուսական զինվորականներից»՝ խոստովանելով այն, ինչը մինչ այս քողարկվում էր «ինքնիշխանության ամրապնդման» և «անվտանգության դիվերսիֆիկացիայի» ձևակերպումներով։ Սա բացահայտում է Արևմուտքի իրական ռազմավարությունը՝ Ռուսաստանին դուրս մղել Հարավային Կովկասից, ինչի համար անհրաժեշտ էր ոչնչացնել ռուսական ռազմական ներկայության իմաստը տարածաշրջանում։ Արցախի հանձնումը հենց այդ սցենարի առաջին քայլն էր. ռուս խաղաղապահների ներկայությունն իմաստազրկելու և լեգիտիմությունը վերացնելու նպատակով: Եվրոպան, գիտակցելով, որ Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորումը պայմանավորված է հայկական զիջումներով, ստեղծեց «խաղաղության» և «երաշխիքների» պատրանք, որի քողի տակ Նիկոլ Փաշինյանը սկզբից ճանաչեց Արցախը Ադրբեջանի մաս, իսկ հետո՝ ամբողջովին հանձնեց: Այսօր նույն մեթոդով մեզ առաջարկում են «ինքնիշխանություն» ռուսական զինվորականներից ազատվելու դիմաց, սակայն իրականում դա անվտանգային ամբողջական մերկացում է. ոչ ոք չի պատասխանում, թե ով է պաշտպանելու հայ-թուրքական սահմանը ռուս սահմանապահների հեռանալուց հետո: Ռուսաստանից արդեն հնչում են ուղիղ զգուշացումներ տնտեսական և անվտանգային լուրջ հետևանքների մասին: Այլ կերպ ասած՝ Հայաստանը կարող է միաժամանակ մնալ և՛ առանց պաշտպանական վահանի, և՛ առանց տնտեսական թիկունքի։ Դավաճանությունը պոզով-պոչով չի լինում, հաճախ գալիս է ժպիտով ու խաղաղության խոստումներով, բայց դրանից էությունը չի փոխվում: Հետևաբար, հայ ժողովուրդը պետք է հստակ գիտակցի․«Քաղաքացիական պայմանագրի» օգտին տրված յուրաքանչյուր քվե ձայն է հանուն հայրենիքի դավաճանության և հայկական պետականության վերջնական մահվան: 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺САМОРАЗОБЛАЧЕНИЕ МАКРОНА: АРЦАХ КАК ЦЕНА, РОССИЯ КАК МИШЕНЬ Президент Франции Эмманюэль Макрон открыто заявил, что хочет «помочь Армении избавиться от российских военных», фактически признав то, что ранее скрывалось за формулировками об «укреплении суверенитета» и «диверсификации безопасности». Это раскрывает реальную стратегию Запада — вытеснение России с Южного Кавказа, для чего необходимо было обнулить смысл российского военного присутствия в регионе. Передача Арцаха стала первым шагом этого сценария: она была направлена на то, чтобы лишить присутствие российских миротворцев смысла и легитимности. Европа, понимая, что нормализация отношений с Турцией всегда увязывалась с армянскими уступками, создала иллюзию «мира» и «гарантий», под прикрытием которых Никол Пашинян сначала признал Арцах частью Азербайджана, а затем фактически полностью его сдал. Сегодня тем же методом обществу предлагают «суверенитет» в обмен на вывод российских военных, однако на деле речь идет о полном оголении системы безопасности: никто не отвечает на главный вопрос — кто будет защищать армяно-турецкую границу после ухода российских пограничников. Из России уже звучат прямые предупреждения о серьезных экономических и последствиях для безопасности страны. Иначе говоря, Армения может одновременно остаться и без защитного щита, и без экономического тыла. Предательство не имеет внешних признаков — оно часто приходит с улыбкой и обещаниями мира, но его суть от этого не меняется. Поэтому армянский народ должен ясно понимать: каждый голос за «Гражданский договор» — это голос в пользу предательства Родины и окончательного приговора армянской государственности. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՄԱԿՐՈՆԸ ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԱՍԱՑ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ․ ԱՐԵՎՄՏՔԻՆ ՊԵՏՔ Է ՈՉ ԹԵ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՅԼ ՆՐԱ ԽԶՈՒՄԸ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻՑ Էմանուել Մակրոնը Երևանում, թերևս ինքն էլ չնկատելով, բարձրաձայնեց այն ճշմարտությունը, որը տարիներ շարունակ փորձում էին քողարկել եվրոպական գեղեցիկ բառերով․ Արևմուտքին Հայաստանը պետք է ոչ թե որպես անկախ և ժողովրդավար պետություն, այլ որպես Ռուսաստանից հեռացող և հակառուսական ճամբարում ցուցադրաբար տեղակայվող տարածք։ Այսինքն՝ ոչ մեր անվտանգությունն է նրանց հետաքրքրում, ոչ մեր կորուստները, ոչ մեր պետականության ճակատագիրը։ Նրանց համար կարևոր է միայն մեկ բան՝ Հայաստանը դուրս բերել Մոսկվայի ազդեցությունից և դարձնել քաղաքական ցուցափեղկ՝ «տեսեք, ևս մեկ երկիր պոկեցինք Ռուսաստանից» սկզբունքով։ Մակրոնի գովաբանած «ապառիսկայնացման» իրական արդյունքը բոլորիս աչքի առաջ է․ չկա Արցախը, կա բռնի տեղահանված 120 հազար հայ, կա ադրբեջանական մշտական շանտաժ, թուրք-ադրբեջանական ճնշման տակ մնացած սահման, և կա օրեցօր մաշվող պետական դիմադրողականություն։ Այս ամենը ոչ թե ռիսկերի նվազեցում է, այլ ազգային անվտանգության համակարգված ոչնչացում։ Հայաստանին խոստացան խաղաղություն, եթե նա հեռանա Ռուսաստանից, բայց ստացվեց ամենավտանգավոր տարբերակը՝ Ռուսաստանից հեռացած, սակայն ոչ մի նոր պաշտպանական հենարան չունեցող, բաց դաշտում թողնված երկիր։ Այս ամբողջ գործընթացի տեղական իրականացնողը Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունն է, որը Հայաստանը ոչ թե պահում է մեծ տերությունների բախումներից դուրս, այլ դարձրել է այդ բախումների ներսում օգտագործվող հարթակ։ Եվրոպացիները գալիս են, գովում «բարեփոխումները», խոսում «ինքնիշխանությունից» ու «ժողովրդավարությունից», բայց նրանցից ոչ մեկը չի պատասխանում՝ ով է վերականգնելու հայկական անվտանգությունը, ով է կանխելու նոր ագրեսիան, ով է վերադարձնելու կորցրած արժանապատվությունը։ Որովհետև նրանց նպատակը Հայաստանը փրկելը չէ, այլ Հայաստանը օգտագործելը։ Իսկ նման աշխարհաքաղաքական խաղերի գինը, ինչպես միշտ, վճարում է ոչ թե խաղը կազմակերպողը, այլ փորձադաշտ դարձած ժողովուրդը։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺МАКРОН ПРОГОВОРИЛСЯ: ЗАПАДУ НУЖНА НЕ АРМЕНИЯ, А ЕЕ РАЗРЫВ С РОССИЕЙ Эмманюэль Макрон в Ереване, вероятно, и сам того не заметив, вслух произнес ту правду, которую годами пытались прикрыть красивыми европейскими формулировками: Западу Армения нужна не как независимое и демократическое государство, а как территория, отдаляющаяся от России и демонстративно размещаемая в антироссийском лагере. Иными словами, их интересует не наша безопасность, не наши потери и не судьба нашей государственности. Их интересует только одно — вывести Армению из орбиты Москвы и превратить ее в политическую витрину по принципу: «смотрите, мы оторвали от России еще одну страну». Реальный итог восхваляемого Макроном так называемого «снижения рисков» у всех перед глазами: Арцаха больше нет, есть сто двадцать тысяч насильственно изгнанных армян, есть постоянный азербайджанский шантаж, есть граница, оставшаяся под турецко-азербайджанским давлением, и есть государственная устойчивость, тающая с каждым днем. Все это не снижение рисков, а системное уничтожение национальной безопасности. Армении обещали мир, если она отдалится от России, но получился самый опасный вариант — страна, ушедшая от России, но не получившая никакой новой опоры защиты и оставленная в открытом поле. Местным исполнителем всего этого процесса стала власть Никола Пашиняна, которая не удерживает Армению вне столкновений больших держав, а превращает ее в используемую площадку внутри этих столкновений. Европейцы приезжают, хвалят «реформы», говорят о «суверенитете» и «демократии», но никто из них не отвечает: кто восстановит армянскую безопасность, кто предотвратит новую агрессию, кто вернет утраченное достоинство? Потому что их цель — не спасать Армению, а использовать ее. А цену таких геополитических игр, как всегда, платит не тот, кто их организует, а народ, превращенный в испытательный полигон. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲Սկզբում՝ սպառնալիք, հետո՝ «ապացույց». ինչպես կարող է պատերազմը պահպանել Փաշինյանի իշխանությունը և Սերժ Սարգսյանին վերածել ընդդիմության առաջնորդի Պատկերացնենք մի սցենար, որը, որքան էլ ծանր հնչի, քաղաքականապես բացարձակ անհնար չէ։ Ընդդիմադիր ուժերը խորհրդարանական ընտրություններում համախառն ստանում են ձայների մեծամասնությունը։ Սակայն գործող վարչապետը, սահմանադրական ընթացակարգով, ևս որոշ ժամանակ շարունակում է պաշտոնավարել մինչև Ազգային ժողովում նոր վարչապետի ընտրությունը։ Այս անցումային մեկ ամիսը դառնում է վճռորոշ։ Եթե այդ ընթացքում սահմանին հրահրվում է Ալիևի հետ պայմանավորված վերահսկվող ռազմական էսկալացիա, թեկուզ սահմանափակ պատերազմ, վարչապետը ստանում է իր վաղօրոք հայտարարված թեզի նյութական ապացույցը՝ «Տեսա՞ք, ես զգուշացրել էի, որ եթե ես չլինեմ, պատերազմ է լինելու»։ Այնուհետև գործի է դրվում 2018 թվականի փորձված մեխանիզմը՝ փողոցի մոբիլիզացիա, հուզական շանտաժ, պետականության փլուզման սպառնալիք, «այս պահին իշխանափոխությունը հավասար է դավաճանության» քարոզչություն, ինչը կարող է տեսականորեն Նիկոլ Փաշինյանի շուրջ ապահովել լայն հասարակական համախմբում։ Այս պարագայում գործող վարչխմբին կհաջողվի ժողովրդական ճնշման տակ փորձել պառակտել ընդդիմությանը, կամ հարկադրել նրան Ազգային ժողովում քվեարկել նույն Նիկոլ Փաշինյանի օգտին՝ որպես «պատերազմի պայմաններում անփոխարինելի» թեկնածուի։ Ի՞նչ գործողությունների ծրագիր ունի ընդդիմությունը, եթե նման սցենար կյանքի կոչվի; 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺Сначала угроза, потом «доказательство»: как война может сохранить власть Пашиняна и превратить Сержа Саргсяна в лидера оппозиции Попробуем представить себе сценарий, который, как бы тяжело он ни звучал, с политической точки зрения вовсе не является невозможным. Оппозиционные силы на парламентских выборах в совокупности получают большинство голосов. Однако действующий премьер-министр, в соответствии с конституционной процедурой, ещё некоторое время продолжает исполнять свои обязанности — вплоть до избрания нового премьер-министра Национальным собранием. Этот переходный месяц и становится решающим. Если в течение этого периода на границе будет спровоцирована согласованная с Ильхамом Алиевым управляемая военная эскалация — пусть даже в формате ограниченной войны, — премьер-министр получает материальное подтверждение своей заранее озвученной угрозы. «Видите, я предупреждал, что если меня не будет, будет война»,- скажет он. Далее в действие вводится уже опробованный в 2018 году механизм: мобилизация улицы, эмоциональный шантаж, нагнетание угрозы разрушения государственности, пропаганда о том, что «в данный момент смена власти равна предательству», что теоретически способно обеспечить широкую общественную консолидацию вокруг Никола Пашиняна. В этих условиях действующей власти может удастся либо расколоть оппозицию под давлением улицы, либо вынудить её проголосовать в Национальном собрании за кандидатуру того же Никола Пашиняна как «незаменимого в условиях войны» кандидата. Какой план действий есть у оппозиции, если такой сценарий будет реализован? Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՍԱՄՎԵԼ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՄԵԿՆԱՐԿԸ. ՀԱՋՈՂ ՍԿԻԶԲ, ԲԱՅՑ ՎՏԱՆԳԱՎՈՐ ՇՐՋԱՊԱՏ Սամվել Կարապետյանի քաղաքական մուտքը սկզբում հանրության մի զգալի հատվածի կողմից ընդունվեց որպես իրական այլընտրանքի հնարավորություն։ Սակայն այսօր արդեն ակնհայտ է, որ այդ հաջող մեկնարկը կարող է վտանգվել, քանի որ նրա շուրջ համախմբվում են հին, վարկաբեկված համակարգի հետ ասոցացվող դեմքեր՝ կապված թե՛ Սերժ Սարգսյանի, թե՛ Միքայել Մինասյանի շրջապատի, թե՛ նախկին հանրապետական տեղային ազդեցիկների հետ։ Սա հանրության մեջ ստեղծում է ոչ թե նոր քաղաքական ուժի, այլ հնի վերարտադրության տպավորություն։ Այդպիսի մարդկանց ներգրավումը Սամվել Կարապետյանին կարող է ոչ թե ձայներ բերել, այլ զրկել նրան հազարավոր աջակիցներից։ Հասարակությունը դեռ չի մոռացել 2018-ի ընդվզման իրական պատճառները՝ կոռուպցիան, սոցիալական անարդարությունը, տեղային ֆեոդալների ամենաթողությունը և մարդկանց տարիներով նվաստացնող մեխանիզմները։ Հետևաբար նախկին համակարգի տեղային «ընտրաբրիգադիրների» վրա հույս դնելը քաղաքական լուրջ սխալ է, որովհետև քաղաքացին այսօր առավել զգայուն է հին դեմքերի վերադարձի ցանկացած նշանի նկատմամբ։ Առավել մտահոգիչ է, որ Սամվել Կարապետյանի ընտրացուցակում հայտնվում են նաև նախկին իշխանության հետ սերտ կապերով հայտնի գործիչներ, ինչի արդյունքում ամբողջ նախագիծը սկսում է կորցնել իր նորության ազդեցությունը։ Եթե նա չմաքրի իր քաղաքական շրջապատը և հստակ չսահմանազատվի անցյալի ստվերներից, ապա Նիկոլ Փաշինյանը շատ հեշտությամբ կօգտվի «հների վերադարձի» թեմայից։ Հանրությունը նոր փաթեթավորմամբ հին դեմքեր չի ընդունելու։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺ПОЛИТИЧЕСКИЙ СТАРТ САМВЕЛА КАРАПЕТЯНА: УДАЧНОЕ НАЧАЛО, НО ОПАСНОЕ ОКРУЖЕНИЕ Политический выход Самвела Карапетяна поначалу был воспринят значительной частью общества как шанс на появление реальной альтернативы. Однако сегодня уже очевидно, что этот успешный старт может оказаться под угрозой, поскольку вокруг него начинают концентрироваться фигуры, ассоциирующиеся со старой и дискредитированной системой — как связанные с окружением Сержа Саргсяна и Микаела Минасяна, так и бывшие местные влиятельные представители республиканцев. Всё это формирует в обществе впечатление не новой политической силы, а реанимации старой. Привлечение подобных людей может не принести Самвелу Карапетяну голоса, а, напротив, лишить его тысяч потенциальных сторонников. Общество до сих пор не забыло истинные причины протестов 2018 года — коррупцию, социальную несправедливость, вседозволенность местных феодалов и унизительные механизмы давления на людей. Поэтому ставка на бывших местных «электоральных бригадиров» является серьёзной политической ошибкой: избиратель сегодня крайне чувствителен к любым признакам возвращения старых лиц. Особенно тревожно, что в списке Самвела Карапетяна появляются и деятели, давно известные своими тесными связями с прежней властью, из-за чего весь проект начинает терять эффект новизны. Если Самвел Карапетян не очистит своё политическое окружение и чётко не дистанцируется от теней прошлого, то Никол Пашинян с лёгкостью использует тему «возвращения старых». Общество не примет старые лица в новой упаковке. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲Գագաթնաժողով, թե՞ քաղաքական բուտաֆորիա Երևանը պատրաստվում է մայիսի 4-ին կայանալիք Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովին, որը իշխանությունը ներկայացնում է որպես դիվանագիտական հաջողություն և Հայաստանի՝ Եվրոպայի համար կարևոր հարթակ դառնալու վկայություն: Սակայն այս փայլուն պատկերի հետևում թաքնված է մի հիմնարար հարց, որը իշխանությունը համառորեն չի բարձրացնում. որտե՞ղ է ԵՄ հստակ գնահատականը Արցախում տեղի ունեցածի վերաբերյալ, երբ տասնյակ հազարավոր հայեր ստիպված լքեցին իրենց տները: Միջազգային պրակտիկայում սա ունի հստակ սահմանումներ, սակայն ԵՄ-ն խուսափում է դրանցից՝ սա դարձնելով գիտակցված քաղաքական ընտրություն: Գլխավոր հակասությունն այն է, որ մի կողմից Եվրոպան խոսում է Հայաստանին աջակցելու մասին, մյուս կողմից՝ ուժեղացնում է ռազմավարական և էներգետիկ համագործակցությունը Բաքվի հետ՝ փաստացի հզորացնելով այն դերակատարին, ում գործողություններին պատրաստ չէ անգամ քաղաքական գնահատական տալ: Սա երկակի ստանդարտների դասական օրինակ է, երբ արժեքները գոյություն ունեն միայն հայտարարություններում, իսկ իրական որոշումները կայացվում են շահերից ելնելով: Ավելին, ադրբեջանական «Արևմտյան Ադրբեջանի» մասին հռետորաբանությունը, որը կասկածի տակ է դնում Հայաստանի ինքնիշխանությունը, մնում է առանց Եվրոպայի կոշտ արձագանքի: Առանցքային հարցը հայաստանյան իշխանության դիրքորոշումն է. արդյո՞ք այն պատրաստ է ուղիղ խոսել, տալ անհարմար հարցեր և պահանջել, ոչ թե խնդրել: Եթե գագաթնաժողովում չբարձրացվի Արցախի հայ բնակչության իրավունքների հարցը և չհնչի արձագանք Հայաստանի ինքնիշխանությունը կասկածի տակ դնող հռետորաբանությանը, ապա այն կվերածվի անբովանդակ ձևականության: Միջազգային քաղաքականության մեջ հարգում են նրանց, ովքեր ձևակերպում են պայմաններ և պաշտպանում սեփական շահերը, այլ ոչ թե նրանց, ովքեր գեղեցիկ հյուրընկալում են: 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺Саммит или политическая бутафория? Ереван готовится к саммиту Европейского политического сообщества, который состоится 4 мая и который власти представляют как дипломатический успех и подтверждение того, что Армения становится важной площадкой для Европы. Однако за этой блестящей картиной скрывается фундаментальный вопрос, который власти упорно не поднимают: где четкая оценка ЕС того, что произошло в Арцахе, когда десятки тысяч армян были вынуждены покинуть свои дома? В международной практике это имеет четкие определения, однако ЕС избегает их, что превращает это в осознанный политический выбор. Главное противоречие заключается в том, что, с одной стороны, Европа говорит о поддержке Армении, а с другой — усиливает стратегическое и энергетическое сотрудничество с Баку, фактически укрепляя того игрока, чьим действиям она не готова дать даже политическую оценку. Это классический пример двойных стандартов, когда ценности существуют лишь в заявлениях, а реальные решения принимаются исходя из интересов. Более того, азербайджанская риторика о так называемом «Западном Азербайджане», ставящая под сомнение суверенитет Армении, остается без жесткой реакции Европы. Ключевой вопрос — позиция армянских властей: готовы ли они говорить прямо, задавать неудобные вопросы и требовать , а не просить? Если на саммите не будет поднят вопрос о правах армянского населения Арцаха и не прозвучит ответ на риторику, ставящую под сомнение суверенитет Армении, то саммит превратится в пустую формальность. В международной политике уважают тех, кто формулирует условия и защищает собственные интересы, а не тех, кто просто красиво принимает гостей. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲«ԱՄԵՆԱԿԱՐՈՂ ՄԻՔԱՅԵԼ ՄԻՆԱՍՅԱՆԻ» ԱՌԱՍՊԵԼԸ՝ ՍԵՐԺ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ ՀԱՄԱՐ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԱԼԻԲԻ Վերջին շրջանում Սերժ Սարգսյանը փորձում է վերաձևակերպել 2018 թվականի իրադարձությունների քաղաքական պատասխանատվությունը՝ պնդելով, թե իր հայտնի «Նիկոլը ճիշտ էր, իսկ ես՝ սխալ» արտահայտությունը խմբագրվել է «ոխերիմ բարեկամների» կողմից։ Սակայն այս ձևակերպումները ավելի շատ հիշեցնում են ոչ թե պարզաբանում, այլ անցյալի վերաշարադրման փորձ։ Միաժամանակ տեղեկատվական դաշտում ակտիվորեն շրջանառվում է «ամենակարող Միքայել Մինասյանի» կերպարը՝ որպես բոլոր ներիշխանական գործընթացների իրական կազմակերպիչ։ Այս մոտեցմամբ Սերժ Սարգսյանը ներկայացվում է գրեթե որպես ազդեցությունից զուրկ ղեկավար, որի փոխարեն բոլոր որոշումները կայացրել է փեսան։ Իսկապես, երևի հենց Միքայել Մինասյանն էր, որ 2014 թվականին համոզեց իր աներոջը՝ ամբողջ երկրի առաջ լուրջ դեմքով խոստանալ, թե սահմանադրական փոփոխություններից հետո ինքը չի հավակնի երկրի բարձրագույն պաշտոնին։ Եվ, հավանաբար, նույն Միքայել Մինասյանն էր, որ 2018-ի ապրիլին ստիպեց նրան մոռանալ սեփական խոստումն ու սողոսկել վարչապետի աթոռ՝ հանրային զայրույթը հասցնելով պայթյունի աստիճանի։ Թերևս այդ օրերին էլ ամեն ինչ բացառապես Միքայել Մինասյանն էր որոշում։ Հավանաբար հենց նա էր հուշում ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանին չդիպչել Նիկոլ Փաշինյանին, երբ վերջինս ներխուժում էր Ռադիոտուն և ցուցադրաբար քանդում իշխանության տեղեկատվական մենաշնորհը։ Երևի հենց նա էր խորհուրդ տալիս չգործել, նահանջել, հանձնել դիրք առ դիրք, պետական մեքենան վերածել ապակողմնորոշված դիտորդի։ Իսկ Սերժ Սարգսյանը, բնականաբար, այդ ամբողջ ընթացքում պարզապես կանգնած էր մի կողմում և որևէ ազդեցություն չուներ։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺МИФ О «ВСЕСИЛЬНОМ МИКАЕЛЕ МИНАСЯНЕ» КАК ПОЛИТИЧЕСКОЕ АЛИБИ ДЛЯ СЕРЖА САРГСЯНА В последнее время Серж Саргсян предпринимает попытки переформулировать политическую ответственность за события 2018 года, утверждая, что его известная фраза «Никол был прав, а я — ошибался» была отредактирована некими «заклятыми друзьями». Однако подобные формулировки скорее напоминают не разъяснение, а попытку переписать прошлое. Одновременно в информационном поле активно циркулирует образ «всесильного Микаела Минасяна» как якобы реального организатора всех внутриэлитных процессов. В этой интерпретации Серж Саргсян предстает почти как лишенный влияния руководитель, при котором все решения принимал зять. Одним словом, получается, что в Армении десять лет президентом был человек, который ничего не решал. Ну конечно, вероятно, именно Микаел Минасян в 2014 году убедил своего тестя с серьезным видом пообещать всей стране, что после конституционных изменений он не будет претендовать на высший государственный пост. И, вероятно, именно он в апреле 2018 года заставил его забыть собственное обещание и занять кресло премьер-министра, доведя общественное недовольство до точки взрыва. В те дни, возможно, именно Микаел Минасян и принимал все ключевые решения. Возможно, именно он подсказывал начальнику полиции Владимиру Гаспаряну не трогать Никола Пашиняна, когда тот врывался в Дом радио и демонстративно разрушал информационную монополию власти. Возможно, именно он советовал бездействовать, отступать, сдавать позицию за позицией и превращать государственный аппарат в дезориентированного наблюдателя. А Серж Саргсян, разумеется, все это время просто стоял в стороне и не оказывал никакого влияния. Однако такая версия слабо соотносится с политической реальностью. Человек, сумевший выиграть внутрисистемную борьбу и удержать под контролем всю властную вертикаль на протяжении длительного времени, не мог в той же системе быть лишь наблюдателем. Следовательно, история о «Мишике» служит скорее инструментом ухода от ответственности, чем объяснением исторической действительности. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՕՆԻԿ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆԸ, ԿԱՄ ԻՆՉՊԵՍ ՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ՎԵՐԱԾԵՑԻՆ ՊԵՏԱԿԱՆ ԳԱՂՏՆԻՔԻ Սեյրան Օհանյանի ելույթից հետո պարզ դարձավ, որ 44-օրյա պատերազմի հանձնաժողովը գործում է քաղաքական ծածկույթի տրամաբանությամբ։ Նիկոլ Փաշինյանի կտրուկ արձագանքը ցույց տվեց իշխանության վախը փաստերից և փաստաթղթերից։ «Պետական գաղտնիքի» դրոշմի տակ փակված են այն որոշումներն ու անունները, որոնք երկիրը հասցրին աղետի։ Այս ամբողջ համակարգը այսօր սպասարկում է իշխանական վերնախավի շահերը։ 2020 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Արցախի ազգային անվտանգության ծառայությունը զգուշացրեց պատերազմի բարձր հավանականության մասին, իսկ սեպտեմբերի 25-ին վտանգն արդեն համարվում էր հավաստի։ Այնուամենայնիվ իշխանությունը չանցկացրեց լիարժեք զորահավաք, չուժեղացրեց ճակատը և բանակը չբերեց բարձրագույն պատրաստության։ Հայ զինվորները առաջին հարվածներն ընդունեցին լիակատար անպատրաստ վիճակում։ Լուրջ հարցեր է առաջացնում նաև Գլխավոր շտաբի նախկին պետ Օնիկ Գասպարյանի լռությունը։ Արամ Գաբրիելյանովի խոսքով՝ պատերազմի օրերին կային քաղաքական արգելքներ «Իսկանդերների» կիրառման, փորձառու գեներալների ներգրավման և մի շարք կարևոր որոշումների հարցում։ Գասպարյանի կողմից հրապարակային հերքում հասարակությունը այդպես էլ չլսեց։ Այդ պատճառով նրա լռությունը ընկալվում է որպես համաձայնության նշան։ Հասարակության համար գլխավոր հարցը մնում է բաց՝ պարտության պատճառը միայն հակառակորդի ռազմական գերազանցությո՞ւնն էր, թե՞ վճռորոշ դեր խաղացին Նիկոլ Փաշինյանի և նրա շրջապատի գործողությունները։ Երկիրն իրավունք ունի իմանալու՝ բանակը պարտվել է պատերազմում, թե՞ նրան թույլ չեն տվել կռվել այնպես, ինչպես հարկն էր։ Սրանք, համաձայնեք, միանգամայն տարբեր բաներ են։ Քանի դեռ Օնիկ Գասպարյանը լռում է, իսկ հանձնաժողովը նիստեր է անցկացնում փակ դռների հետևում, ճշմարտությունը մնում է փակված։ Հազարավոր հայ զինվորների մահից հետո նման լռությունը ստանում է առանձնապես ծանր իմաստ։ Այն դառնում է մեղավորներին ծածկելու գործընթացի մաս։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺МОЛЧАНИЕ ОНИКА ГАСПАРЯНА, ИЛИ КАК ПОРАЖЕНИЕ ПРЕВРАТИЛИ В ГОСУДАРСТВЕННУЮ ТАЙНУ После выступления Сейрана Оганяна стало ясно, что комиссия по 44-дневной войне работает в режиме политического прикрытия. Резкая реакция Никола Пашиняна показала страх власти перед фактами и документами. Под грифом «государственной тайны» скрываются решения и фамилии людей, доведших страну до катастрофы. Вся эта система сегодня обслуживает интересы правящей верхушки. 13 сентября 2020 года Служба национальной безопасности Арцаха предупредила о высокой вероятности войны, а к 25 сентября угроза уже считалась достоверной. Тем не менее власть не провела полноценную мобилизацию, не усилила фронт и не перевела армию в высшую степень готовности. Армянские солдаты встретили первые удары в условиях полной неподготовленности. Серьезные вопросы вызывает и молчание бывшего начальника Генштаба Оника Гаспаряна. По словам Арама Габриелянова, во время войны существовали политические запреты на применение «Искандеров», привлечение опытных генералов и принятие ряда ключевых решений. Публичного опровержения со стороны Гаспаряна общество так и не услышало. Поэтому его молчание воспринимается как знак согласия. Главный вопрос для общества остается открытым: причиной поражения стало только военное превосходство противника или решающую роль сыграли действия Никола Пашиняна и его окружения. Страна имеет право знать: армия проиграла войну в бою или ей не дали воевать так, как она должна была воевать? Это, согласитесь, несколько разные вещи. Пока Оник Гаспарян хранит тишину, а комиссия заседает за закрытыми дверями, правда остается заблокированной. После гибели тысяч армянских солдат такое безмолвие приобретает особенно тяжелый смысл. Оно становится частью сокрытия виновных. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՍՐԲԱՊՂԾՈՒԹՅԱՆ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ԱԶԳԱՅԻՆ ԱՐԺԱՆԱՊԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐՋԻՆ ՔՆՆՈՒԹՅՈՒՆԸ Իշխանության ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Արսեն Թորոսյանի վերջին հայտարարությունը, որով նա, փաստորեն, Ադրբեջանի կողմից Ստեփանակերտի հայկական եկեղեցու ոչնչացումը ներկայացնում է որպես մի բան, որ կատարվում է «Ադրբեջանի ինքնիշխան տարածքում», պատահական լեզվի սայթաքում չէ, ոչ էլ դիվանագիտական զգուշություն։ Սա աշխարհահայացք է։ Հայաստանի իշխանությունները զարհուրելին վաղուց դարձրել են առօրյա, իսկ սրբապղծությունը՝ պետական վարքագծի նորմ։ Ժողովրդական իմաստությունը վաղուց է արձանագրել՝ «ձուկը գլխից է նեխում»։ Այն, ինչ այսօր արտաբերում են իշխանական երկրորդ եւ երրորդ էշելոնների ներկայացուցիչները, ընդամենը վերարտադրում է այն հիմնական քաղաքական տրամաբանությունը, որ ձևակերպվեց Նիկոլ Փաշինյանի կողմից դեռ 2023-ին, երբ Արցախը մատնվեց հայաթափման։ Այս աղետալի մտածողության քաղաքական հիմքը դրվել էր շատ ավելի վաղ՝ Պրահայում 2022 թ-ին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը, իր իսկ կամքով, Արցախը հանձնեց ադրբեջանական տարածքային ամբողջականության ներքո։ Այդ պահից սկսած Ալիևին տրվեց ոչ թե սովորական դիվանագիտական հնարավորություն, այլ իսկական «պողպատյա մանդատ»՝ հայ ժողովրդի նկատմամբ գործադրելու այն, ինչ մինչ այդ անգամ միջազգային հարթակներում դժվար էր բացահայտորեն լեգիտիմացնել։ Ահա թե ինչու հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունները սովորական քաղաքական միջոցառում չեն լինելու։ Դրանք վերածվում են բարոյական հանրաքվեի, գոյաբանական քննության, ազգային ինքնաճանաչման վերջին փորձության։ Ամեն ոք թող կատարի իր ընտրությունը։ Բայց թող ոչ ոք հետո չասի, թե չէր հասկանում այդ ընտրության գինը։ Որովհետև այս անգամ քվեարկվելու է ոչ թե հերթական իշխանության ճակատագիրը, այլ՝ հայ լինելու իրավունքը։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺ВЛАСТЬ СВЯТОТАТСТВА И ПОСЛЕДНИЙ ЭКЗАМЕН НА НАЦИОНАЛЬНОЕ ДОСТОИНСТВО Заявление одного из наиболее заметных представителей власти — Арсена Торосяна, который фактически представил уничтожение армянской церкви в Степанакерте Азербайджаном как нечто происходящее «на суверенной территории Азербайджана», не является ни случайной оговоркой, ни дипломатической осторожностью. Это мировоззрение. Власти Армении давно сделали чудовищное повседневностью, а святотатство — нормой государственного поведения. Народная мудрость давно зафиксировала: «рыба гниёт с головы». То, что сегодня произносят представители второго и третьего эшелонов власти, лишь воспроизводит ту основную политическую логику, которая была сформулирована Николом Пашиняном ещё в 2023 году, когда Арцах был обречён на этническую чистку. Политическая основа этой катастрофической логики была заложена ещё раньше — в Праге в 2022 году, когда Никол Пашинян по собственной воле передал Арцах под территориальную целостность Азербайджана. С этого момента Алиев получил не просто дипломатическое пространство, а настоящий «стальной мандат» на осуществление всего, что ранее было трудно открыто легитимировать даже на международной арене. Именно поэтому парламентские выборы 7 июня не будут обычным политическим событием. Они превращаются в моральный референдум, экзистенциальный экзамен и последнее испытание национального самосознания. Пусть каждый сделает свой выбор. Но пусть никто потом не говорит, что не понимал его цену. Потому что на этот раз будет решаться не судьба очередной власти, а право быть армянином. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՁԵՌՆԱԾՈՒՆ ԹԱՏԵՐԱԲԵՄՈՒՄ․ 44-ՕՐՅԱ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԻ ԿՈԾԿՄԱՆ ՀԱՆՁՆԱԺՈՂՈՎԸ 📌Սեյրան Օհանյանի խորհրդարանական աղմկահարույց ելույթից հետո վերջնականապես մերկացավ մի դաժան ճշմարտություն․ պարտության պատճառները բացահայտելու կոչված հանձնաժողովը չորս տարի հանրությանը կերակրեց սպասումով, խոստումներով ու պետական լրջության պատրանքով, սակայն վերջում պարզվեց, որ գոյություն ունի մի զեկույց, որը կա և միաժամանակ չկա, գրված է և միաժամանակ թաքցված, նախատեսված է հանրային քննության համար, բայց փակված է իշխանական խղճի մութ պահոցներում։ 📌 Այս խեղկատակության կենտրոնում կանգնած է Անդրանիկ Քոչարյանը՝ մարդ, որը քննիչ հանձնաժողովը վերածեց երկարաձիգ ներկայացման։ Լսումներ եղան, թղթեր կուտակվեցին, վկաներ հրավիրվեցին, խոստումներ հնչեցին, սակայն արդյունքը եղավ ազգային նվաստացում․ հանձնաժողովի անդամները չեն կարդացել ամփոփիչ փաստաթուղթը, պատգամավորները չեն ստորագրել այն, ինչին ծանոթ չեն եղել, իսկ օրենքն ու կանոնակարգը տրորվեցին նույն անփույթ շարժումով, որով տարիներ շարունակ տրորվում էր զոհված զինվորի ծնողի ճշմարտություն իմանալու իրավունքը ։ «Գաղտնի» կնիքը այստեղ ոչ թե պաշտպանության միջոց է, այլ պատերազմում պարտության, հազարավոր զոհերի համար սեփական պատասխանատվության կոծկման վարագույր։ 🌐Մանրամասները՝Հանրային Տրիբունալի կայքում։ Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին 🇷🇺ЖОНГЛЕР НА АРЕНЕ: КОМИССИЯ ПО СОКРЫТИЮ ОБСТОЯТЕЛЬСТВ 44-ДНЕВНОЙ ВОЙНЫ 📌 После скандального парламентского выступления Сейран Оганян окончательно обнажилась одна жестокая истина: комиссия, призванная раскрыть причины поражения, на протяжении четырёх лет кормила общество ожиданием, обещаниями и иллюзией государственной серьёзности, однако в итоге выяснилось, что существует некий доклад, который одновременно есть и которого нет, написан и одновременно скрыт, предназначен для общественного рассмотрения, но заперт в тёмных хранилищах властной совести. 📌 В центре этого фарса стоит Андраник Кочарян — человек, превративший следственную комиссию в затянувшееся представление. Были слушания, копились бумаги, приглашались свидетели, звучали обещания, однако итогом стало национальное унижение: члены комиссии не читали итоговый документ, депутаты не подписывали то, с чем не были ознакомлены, а закон и регламент были растоптаны тем же небрежным движением, которым годами попиралось право родителя погибшего солдата узнать правду. Гриф «Секретно» здесь является не средством защиты, а завесой для сокрытия собственной ответственности за поражение в войне и за тысячи жертв. Полный разбор — на сайте Подпишись на Tribunal