Post #67

#таасурот Эй сен, баҳор гўзаллигига кўнгил қўйган йигит! Кузнинг хазонлари ва қишнинг совуқлари ҳам борлигини унутма! Тонг чоғида қуёш чиқишини кўрганда, оқшом пайтида унинг ўлимни билдирадиган ботишини ҳам унутма... Инсон тақдири ҳам айни шундай: камоли ва жамоли заволга маҳкумдир. Агар кумуш танли гўзаллар сенга тузоқ қўядиган бўлса, қарилик келганда уларнинг шудгорга айланган вужудига боқ. Тиниқ кўзгу каби, наргиз боқишли кўзларни, охир-оқибат мунгли ва ёшга тўлган ҳолда кўрасан. Яна ақлу ҳушларни бошдан учирган хушбўй ҳидли зулфу сочнинг қариликда эшакнинг думи каби бўлганини кўрасан... Яна арслон каби бир йигитнинг кунлар ўтиб, сичқонга мағлуб бўлганини кўрасан. Истеъдодли бир санъаткорни қўлидан иш келмайдиган, ночор ҳолида кўрасан... Бу олам сенга тузоқ қўйган ва шу йўл билан қанча тажрибасизларни паришон ҳолга солгандир. ...Эй инсон, дунёдан бир-бирига зид икки овоз эшитилмоқда. Ажабо, сенинг қалбинг улардан қайси бирига мойил? Улардан бири Аллоҳга яқинлашганлар, иккинчиси эса алданганларнинг овози. Бу овозлардан бирига ошно бўлдингми, иккинчиси қулоғингга кирмайди!.. «Маснавийи маънавий»дан Дилфуза Комил