Post #511

Бұл сапар каналды уақытша жабайын. Өсекпен жабайын Қайтар жолда павлодарлық орыс қасымда отырды. Әңгіме соғыс жайлы болды. Ресейде тұратын бірнеше туысы қазір соғыста жүр екен. Жиені Белгородқа түсіпті. Соғысқа қатысып жатқан жоқ, соғысып жатқандарға керегін жеткізіп, қолдап отыратын батальонда екен. Бірге жүрген бір топ полчаны мінген “уаз таблеткаға” дрон шабуылдап, одан әупірімдеп қашып шығып бір кепеге тығылған екен, екінші дрон келіп бәріне “кабзонның консертіне” билет тапсырып кетіпті. Барнауылдық екінші бір туысы танкист екен. Ол да соғыста. Қайтып келіп шыдай алмай қайта кеткенге ұқсайды. Соғыссыз, соғыстағы адреналин, стрессіз өмір сүре алмаймын. Керек болады да тұрады дейді екен. Өзі де соғысты соншалық айыптап, дұрыс болмады деп отырған жоқ. Адам қалап тұрса, барғысы кеп тұрса — өз таңдауы ғой. Барсын дейді. Крокустан кейін Ресейде соғысқа барғысы келетін еріктілер көбейіп кетті. Топырлап кетіп жатыр дейді. Павлодарлық, соғысқа қатысып жатқан туыстары бар, ресейлік повесткадан хабары бар адам ғой. Айтқанына сендім енді. Баласы Германияда тұрады. Сонда тұруға, қалуға көшіп кеткен. Соған барып келе жатқан беті. Германияда бір отбасын көріп қапты. Ері герман, әйел — украиналық. Менімен орысша сөйлеспей қойды деп қапа. Менің не қатысым бар. Оған соғыс туралы, соғысқа қатысым туралы пікір айтқам жоқ қой дейді. Әлемде орысша дегенге кәнсіл болып жатқанынан хабарсыз не соны қабылдай алмайды ғой дейм. Өзі КСРО кезінде Германияда әскерде болған. Барып әскери бөлімін, казармаларын көріп ностальгияға шомылғанына риза. Ресейдегі орыстар біз сияқты емес, біртүрлі. Олар жаман, жалқау. Аяғының астындағы ақшаны алмайды. Неғылам оны дейді деп ренжіп отыр. Опшым, сондай қызық адам. Тоқтамай сөйлеп миымды ашытқанымен, жол қысқартты. Осымен тәмам