Post #1340

КОВУШ Саранжомлаётган эдим рўзғорим, Ногоҳ чиқиб қолди онам ковуши. Топиб олгандайин бўлдим рухсорин, Эштилгандай бўлди қадам товуши. Қайтиб келар эди у гўё тўйдан, Бошида тугуни – оппоқ дастурхон. Мен пешвоз чиқаман шошилиб уйдан, Ассалом-алайкум, дейман, онажон! Ўйласам, бир давлат қолибди менга: Онамнинг амиркон қора ковуши! Ўттиз йилдан кейин, кирдими жонга,- Топиб олгандайман овоз, товушин. Менга ёдгорликка ташлаб кетибди, Табаррук изларин, эҳ, икки ковуш… Кўзларимга ногоҳ ёш келиб кетди, Пойабзалга боқдим, ғамгусор, хомуш. Қўлларимга олсам бир жуфт ковушни, Негадир суягим зирқираб кетди. Яна бир бор Оллоҳ ёдимга тушди, Ковушнинг нидоси юракка етди. Кўз ўнгимда онам бўлди намоён, Жим кузатиб турган ёлғиз ўғлини. Турар эди шу дам мен-ла ёнма-ён, Бирдан соғинч ёриб чиқди бўғзимни… Раҳим Карим @Rahimjon_Aliy