Post #1635

ЗОҲИД Бой киши дунёдан воз кечиб, ҳаётини зуҳду тафаккур ила ўтказмоқчи бўлди. Ўзи билан биттагина кийим олиб¸ ўрмонга жўнади. У ерда бир кулба қурди. Қараса, у ерда каламуш кўп экан. Зараркунандаларни йўқотиш учун мушукча олиб келди. Мушукка сут керак бўлади¸ деб соғин сигир ҳам келтирди. Зоҳиднинг эса сигирга қарашга вақти йўқ эди. Хизматкор ёллаб яшаши учун унга ҳам уй қурди. Зоҳид ва хизматкорга таом тайёрлаб бериши учун жория сотиб олди. Жорияни бироз вақтдан сўнг эрга берди. Унга ҳам янги уй қурди. Улар ўзларини ёлғиз сезиб, зоҳиддан яқинлари учун ҳам уй қуришда ёрдам сўрашди. Ўрмон эндиликда кичик бир қишлоққа айланди. Қишлоқ аҳолиси ўртасидаги келишмовчиликларни ҳал қилиш¸ тинчликни сақлаш учун бошлиқ этиб зоҳидни сайлашди. Шунда у: "Ҳатто зоҳид ҳам дунё мушкулаларидан халос бўла олмас экан!" деб фиғон чекди. @Rahimjon_Aliy