Post #2109

ШАМС ҲАҚИДА ҲИКОЯ Бир шогирд Шамси Табризийнинг олдига келиб деди: — Устоз! Ҳамма ишқ йўли оғир, дейди. Мен ишқни ҳис қилгим келади, лекин жоним титраб кетадиган ёки кўзимдан қон оқадиган даражада эмас. Ишқнинг осонроқ йўлини менга кўрсатинг. Шамс табассум қилди, осмонга қараб деди: — Ўғлим, ишқ — оташдир. Ишқни оғриқсиз истаган одам, гўё оташ ичида туриб, ёнмасликни истаган одамга ўхшайди. Шогирд деди: — Унда мен нима қилай? Қўрқяпман… Шамс уни булоқ ёнига олиб борди. Қўлини сув устига қўйиб деди: — Қара! Бу сув сокин. Аммо унга тош ташласанг, тўлқин кўтаради. Қалбинг ҳам шундай. Агар унга ишқ тушса, у энди сокин қолмайди. Шогирд сўради: — Унда нега ошиқ бўлиш керак? Агар натижаси азоб бўлса? Шамс кулумсираб деди: — Ишқ азоби — азоб эмас! Бу — ўсиш. Сен дунёга келганингда онанг азоб чеккан, лекин ўша азоб дунёдаги энг катта шодликка айланган. Ишқ ҳам шундай: у сени оддий одамдан нурли одамга айлантирадиган азобдир. Сўнг Шамс деди: — Оғриқсиз ишқни истаган одам, аслида, учмасдан осмонга етмоқчи бўлади. Бу эса мумкин эмас. Шогирд йиғлаб, паст овозда деди: — Мени кечиринг, устоз… Ҳатто ёнсам ҳам. Шамс жавоб берди: — Оташга хуш келибсан! @Rahimjon_Aliy