Post #2228

ШАМС ТАБРИЗИЙ (қуддиса сирруҳу) МАҚОЛОТ Айтишларича, ҳақиқий эшитиш — бу фақат қулоқ билан эмас, қалб билан эшитишдир. Қандай қилиб намоз ва рўза инсон учун фарздир, худди шундай тўғри сўзни тинглаш ва қабул қилиш ҳам муҳимдир. Инсон баъзан бир сўзни эшитиб, ундан фойда олади. Аммо бошқа бир инсон ўша сўзни эшитса ҳам, ундан ҳеч қандай фойда олмайди. Бу қалбнинг ҳолатига боғлиқ. Айтишларича, бир донишманд шундай деган: “Мен бир сўзни айтаман, аммо ҳар ким уни ўз тушунчасига қараб қабул қилади.” Чунки ҳар бир инсоннинг идроки ва қалби турлича. Яна айтишган: баъзан инсон сўзни нотўғри тушунади ва ундан ранжийди. Аслида эса гапнинг маъноси бошқача бўлади. Шунинг учун ҳар бир сўзни ақл билан ўйлаб, тўғри англаш керак. Бир киши айтади: “Мен бир инсонни кўрдим — у жуда кам гапирарди, аммо унинг ҳар бир сўзи маъноли эди.” Чунки у ҳар бир сўзни ўйлаб айтарди. Яна бир ҳикоятда айтилишича, икки дўст орасида бир гап туфайли парда тушди. Улар аввал яқин эдилар, кейин эса бир-биридан узоқлашдилар. Чунки сўз нотўғри тушунилган эди. Айтишларича, бир донишманд деган: “Гўзаллик — бу фақат ташқи кўриниш эмас, балки ахлоқ ва руҳий покликдир.” Чунки ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ички дунёсида бўлади. Инсон агар ўзини пок тутса, сўзини тўғри айтса ва бошқаларни тушунишга ҳаракат қилса, у ҳамиша ҳурмат топади. (Давоми бор) @Rahimjon_Aliy