Post #716

📚Толстойнинг "Тирилиш" ини ўқияпман. Қуйидаги каби фикрни адашмасам Юнгда ҳам ўқигандим. Одамнинг бошқалардаги ғаши келадиган жиҳатлари аслидан ўзидан ғаши келадиган ҳусусиятларидир. Одам ўзидан норози бўлса, бошқа ҳеч ким билан муроса қила олмайди. Ўзи билан тил топишмагунча, бошқалардан мамнун бўла олмайди. Ўз қабиҳлиги, айбларини биладиган одам айниқса ич ичидан қийналаверади.. 💬Улар (одамлар) мен тўғримда нима деб ўйласа ўйлайверсин, уларни алдай оламан, лекин ўзимни алдай олмайман-ку. Тўсатдан у, кейинги вақтларда одамларга нисбатан, айниқса бугун князга, Софья Васильевнага, Миссига, Корнейга нисбатан ҳис этган нафрати — ўзидан нафратланиш эканлигини тушунди. Шуниси қизиқки, ўзининг қабиҳлигига иқрор бўлар экан, бир томондан алам қилган бўлса, иккинчи томондан негадир шодлик ҳис этар, хотиржам бўларди. 👉@kitoblog👈