Post #871

​​📚Мэнсон айтяпти: "Биз чекишни ташлашимиз кераклигини, шакарнинг зарар эканини ёки дўстларимизнинг орқасидан гийбат қилмаслигимиз кераклигини яхши биламиз, шунга қарамай бу одатларимизни ташламаймиз. Уларнинг зарарини билмаганимиз учун эмас, балки ҳис қилмаганимиз учун юқоридаги одатлардан воз кеча олмаймиз." Биз онгли равишда кўп ёмон одатларимизни биламиз. Уларни камайтириш, ўзимизни назорат қилишимиз керак, деймиз. Аммо, бунга ирода етмай яна шундай яшашда давом этамиз. Бу ерда асли бир парадокс бор. Бу одатлар ростан ёмон бўлса нега организм уни талаб қилади, аҳир бу унга зарарга ишлайди, тадрижий ривожланишга ҳам ҳалақит қилиши мумкин-ку? Балки, бизга асли шу зарарли нарсалар ҳам керакдир. Уларнинг зарарини биз рационал равишда баҳолай оламиз, аммо ҳиссиётга эрк берамиз. Ҳиссиётларни бошқаришга, чеклашга уринамиз, аммо нега ўзи уларни чеклаш керак, агар бундан биз ўзимизни яхшироқ ҳис қилаётган бўлсак? Шу онда психологларнинг "ирода асли мавжуд эмас" деган гаплари эсга тушади.. 👉@kitoblog👈