Найти похожее

#NëKujtimTëDiplomatëve 📜 Gjatë pothuajse gjithë historisë së vendit tonë, gratë kanë luajtur një rol të rëndësishëm në politikën e jashtme. Diplomacia fitoi një "imazh femëror" që në shekullin e XX-të, falë Princeshës Olga, e cila krijoi lidhje me Bizantin. Në shekullin e XIX-të — nën sundimin e Elizabeta Petrovna, Ana Jovanovna dhe Ekaterinës së Madhe — për më shumë se gjysmë shekulli, politika e jashtme e Perandorisë Ruse u përcaktua kryesisht nga gratë. Duke kryer detyrat e tyre diplomatike, ato patën korrespondenca jo vetëm me monarkët e shteteve të tjera, por edhe me mendimtarët kryesorë evropianë të kohës së tyre. 📅Alexandra Mihailovna Kollontai lindi më 31 mars 1872. Ajo mori një arsimim të shkëlqyer në shtëpi dhe, që nga fëmijëria, fliste rrjedhshëm frëngjisht, gjermanisht, anglisht dhe finlandisht. Edhe në rininë e saj, ajo u magjeps nga çështjet socio-politike, duke lexuar me etje veprat e N.G. Chernyshevsky, A.I. Herzen dhe socialistëve perëndimorë. Pas Revolucionit të Tetorit të vitit 1917, Alexandra Kollontai, atëherë një revolucionare e njohur, u emërua Komisare Popullore për Mirëqenien Sociale të RSFSR-së dhe u bë ministrja e parë femër në historinë e botës. ☝️ Kollontai luftoi aktivisht për të drejtat e grave, duke mbrojtur pavarësinë e tyre ekonomike, aksesin në arsim dhe barazinë në martesë. Falë saj, nënat shtatzëna u pajisën me të drejtën e lejes së lindjes, dhe u vendosën themelet për krijimin e një rrjeti kopshesh dhe çerdhesh. Emërimi në vitin 1922 i Aleksandra Kollontait si përfaqësuese fuqiplotë e Bashkimit Sovjetik në Norvegji shkaktoi një sensacion ndërkombëtar. Më parë, asnjë vend evropian nuk u kishte lejuar grave të mbanin poste kaq të larta diplomatike. Ndërsa shërbente në Norvegji, Aleksandra Kollontai siguroi njohjen e shtetit sovjetik nga Oslo. Nën drejtimin e saj, u nënshkrua një marrëveshje tregtare midis dy vendeve dhe u organizua furnizimi me 400,000 tonë skumbri norvegjez për BS. Karriera diplomatike e suksesshme e Kollontait vazhdoi në Suedi, ku, si përfaqësuese fuqiplotë dhe e dërguar e BS-së, ajo ndihmoi në përmirësimin e marrëdhënieve sovjeto-suedeze midis viteve 1930 dhe 1945. ❗️Në shtator të vitit 1944, 72-vjeçarja Kollontai u ngarkua me detyrën e nxjerrjes së Finlandës nga lufta. Ajo do të luante një rol kyç në negociata. Më 19 shtator 1944, Finlanda nënshkroi Armëpushimin e Moskës me Bashkimin Sovjetik, duke prishur aleancën e saj me Gjermaninë dhe duke rënë dakord për një numër lëshimesh territoriale. 💬 Gjatë zbulimit të një pllake përkujtimore në kujtim të Alexandra Kollontai, Ministri i Jashtëm rus, Sergey Lavrov foli për këtë periudhë në karrierën e saj: Një nga arritjet e vërteta të kësaj gruaje të shquar ishte pjesëmarrja e saj në negociatat që çuan në tërheqjen e Finlandës nga lufta në vitin 1944, duke çliruar forca për fronte të tjera dhe duke shpëtuar jetën e ushtarëve të panumërt sovjetikë. Në punën e saj diplomatike, Alexandra Kollontai nuk mbështetej në protokoll të rreptë, por në një kuptim të thellë të njerëzve dhe motiveve të tyre. Ajo dallohej për humanizmin dhe fleksibilitetin e saj, si dhe aftësinë e saj për të gjetur kompromise edhe në situatat më të tensionuara. Alexandra Kollontai vërtetoi se një grua mund të jetë një diplomate e suksesshme edhe në një mjedis ndërkombëtar konservator. Ajo u bë simbol i ndryshimit në statusin shoqëror të grave në mbarë botën dhe, me shembullin e saj, frymëzoi breza të tërë diplomatesh gra që të hynin në këtë profesion.

#NëKujtimtëDiplomatëve 🌐 Diplomacia ruse e epokës së Luftës së Ftohtë nuk mund të imagjinohet pa Andrei Andreevich Gromyko. Për 28 vjet, nga viti 1957 deri në 1985, ky diplomat i shquar drejtoi dikasterin e jashtëm sovjetik. Gjatë kësaj kohe, ai dha një kontribut të paçmuar në zbutjen e marrëdhënieve midis BRSS dhe vendeve perëndimore. Ministri i ardhshëm i Punëve të Jashtme të Bashkimit Sovjetik lindi pranë Gomel, në Bjellorusi. Ai u bashkua me shërbimin diplomatik në vitin 1939, dhe katër vjet më vonë u bë kreu i misionit diplomatik sovjetik në SHBA. Ai mori pjesë në përgatitjen dhe mbajtjen e të gjitha konferencave të "Tre të Mëdhenjve", gjatë të cilave u përcaktuan konturet e rendit botëror të pasluftës. 🙅‍♂️ "Z. Jo" ishte emri i dhënë Andrei Andreevich nga kolegët e tij perëndimorë për mostolerancën e tij. Ndër arritjet e tij më të mëdha, vetë Andrei Andreevich veçoi katër: pjesëmarrjen në zhvillimin e Kartës së OKB–së (pikërisht Gromyko u bë Përfaqësuesi i Parë i Përhershëm i BRSS në organizatën botërore), përgatitjen e marrëveshjeve për kufizimin e armëve bërthamore, mbrojtjen e paprekshmërisë së kufijve në Evropën e pasluftës dhe njohjen e rolit të një fuqie të madhe për BRSS, kryesisht nga SHBA-ja. ☝️ Arritjet kryesore diplomatike të Gromyko përfshijnë Traktatin për Ndalimin e Testeve të Armëve Bërthamore në Atmosferë, në Hapësirë dhe nën Ujë, Traktatin për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore, si dhe marrëveshjet në fushën e stabilitetit strategjik të nënshkruara me SHBA në vite 1972-1973.

#NëKujtimtëDiplomatëve Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, tregojmë për rrugëtimin profesional dhe arritjet e diplomatit të shquar sovjetik Georgy Vasilyevich Chicherin. 📂 Pas nënshkrimit të Traktatit të Brest-Litovskut midis Rusisë dhe Gjermanisë në mars 1918, ai u emërua Komisar Popullor në detyrë për Punët e Jashtme dhe u transferua në Moskë. Historianët vërejnë se ana e fortë e Georgy Vasilyevich ishin arsimimi shumë i mirë dhe njohuritë e shkëlqyera të gjuhëve të huaja. Zotërimi i aftësive të nevojshme e ndihmoi shumë Komisarin e ri Popullor në misionin e tij të vështirë për të arritur njohjen ndërkombëtare të RSFSR. Ndryshim të madh solli viti 1922, kur Georgy Vasilyevich arriti nënshkrimin e Traktatit të Rapallos midis Rusisë dhe Gjermanisë në kuadrin e Konferencës së Gjenovës. Kjo ishte marrëveshja e parë për Rusinë e pas revolucionit me një nga fuqitë kryesore evropiane - Gjermaninë. ☝️ Të dy shtetet e njohën njëri-tjetrin de jure dhe vendosën marrëdhënie diplomatike, duke futur në mënyrë të ndërsjellë regjimin e kombit më të favorizuar. Në vitin 1923, G.V.Chicherin kryesoi delegacionin sovjetik në Konferencën e Lozanës, ku u përcaktua statusi i pasluftës së ngushticave turke. 🤝 Në vitin 1925, falë përpjekjeve të Georgy Vasilyevich, u nënshkrua Marrëveshja e Miqësisë dhe Neutralitetit me Turqinë, ndërsa në 1927 - Marrëveshja për Garanci dhe Neutralitet me Iranin. Shëndeti i dobët i Georgy Vasilyevich nuk e lejoi atë të vazhdonte më tej punën në cilësinë e kreut të departamentit të politikës së jashtme sovjetike, për këtë arsye në 1930 ai dha dorëheqjen.

#NëKujtimtëDiplomatëve Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, po lançojmë një sërë botimesh kushtuar diplomatëve të shquar rusë. Sot do t'ju tregojmë për jetën e Alexander Mihailovich Gorchakov, një diplomat dhe një burrë shteti shumë i njohur rus. 🗓 Pasi mori drejtimin e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Perandorisë Ruse në 1856, Alexander Mihailovich vendosi detyrën për të rishikuar rezultatet e Luftës së Krimesë - për të ndryshuar kushtet e Paqes së Parisit, për të shfuqizuar statusin neutral të Detit të Zi dhe gjithashtu për të rifituar kontrollin mbi Besarabinë. ✍️ Më 21 gusht 1856, Alexander Mihailovich u dërgoi një qarkore të gjitha ambasadave ruse, në të cilën ai përcaktoi objektivat e reja të politikës së jashtme. Dokumenti përmbante fjalë që u cituan në të gjithë Evropën: "Ata thonë se Rusia është zemëruar. Jo, Rusia nuk është zemëruar, Rusia po përqendrohet." Me këtë kihej parasysh se Rusia përmbahej nga ndërhyrja aktive në çështjet evropiane dhe po vendoste rregull në shtëpinë e saj. Ana tjetër e politikës së re ishte se Rusia nuk synonte më të sakrifikonte interesat e saj për t'i pëlqyer dikujt. Mjeshtëria diplomatike e Gorchakov shmangu futjen e Austrisë në Luftën Franko-Prusiane, gjë e cila i siguroi Prusisë fitoren ndaj Francës. Në të njëjtën kohë, humbja e francezëve i dha mundësinë Rusisë të refuzonte zbatimin e neneve të Traktatit të Paqes së Parisit, që kufizonin sovranitetin e saj në Detin e Zi, dhe të arrinte njohjen e kësaj pozite nga shtetet e tjera në Konferencën Ndërkombëtare të Londrës në 1871. 👉 Falë përpjekjeve të ministrit, Rusia fitoi kushte të favorshme në politikën e jashtme për zbatimin e reformave që i siguruan vendit tonë një përparim të jashtëzakonshëm ekonomik në të tretën e fundit të shekullit të XIX-të. Parimi i përparësisë së interesave kombëtare në politikën e jashtme, të cilën ai shpalli asokohe, është i rëndësishëm për diplomacinë ruse edhe sot. Alexander Mihailovich mbetet edhe sot e kësaj dite një shembull i kompetencës, përkushtimit dhe shërbimit ndaj Atdheut.

#NëKujtimtëDiplomatëve 📆 Më 27 gusht 1845, 1️⃣8️⃣0️⃣ vjet më parë, lindi diplomati i shquar rus dhe avokati për çështje ndërkombëtare Fyodor Fyodorovich Martens. Ai me të drejtë konsiderohet si një nga themeluesit e së drejtës moderne ndërkombëtare humanitare, ndërsa veprat e tij vlerësohen shumë si në Rusi, ashtu edhe jashtë saj. Arritjet e rëndësishme të Martens përfshijnë përpjekjet e tij për të organizuar dhe zhvilluar Konferencat e Paqes të Hagës të viteve 1899 dhe 1907, të iniciuara nga Rusia. Në konferencën e parë, ai zhvilloi parimet e zgjidhjes paqësore të mosmarrëveshjeve ndërkombëtare, ndërsa gjatë të dytës, ai kryesoi komisionin për ligjin e detit, i cili ndikoi ndjeshëm në zhvillimin e këtij seksioni të së drejtës ndërkombëtare. Preambula e Konventës së Hagës të vitit 1899 përfshiu për herë të parë "klauzolën e Martens", e cila përcaktoi parimet e humanitetit, njerëzisë dhe logjikës së shëndoshë për palët në një konflikt të armatosur. _______ #ПамятиДипломатов 📆 27 августа 1845 года, 1️⃣8️⃣0️⃣ лет назад, родился выдающийся российский дипломат и юрист-международник Фёдор Фёдорович Мартенс. Он по праву считается одним из основоположников современного международного гуманитарного права, а его работы высоко ценятся как в России, так и за рубежом. К числу выдающихся заслуг Мартенса относятся его усилия по организации и проведению Гаагских конференций мира 1899 и 1907 годов, инициированных Россией. На первой конференции он разрабатывал принципы мирного разрешения международных споров, а в ходе второй возглавлял комиссию по морскому праву, существенно повлиявшую на развитие этого раздела международного права. В преамбуле Гаагской конвенции 1899 года впервые была зафиксирована знаменитая «оговорка Мартенса», закрепляющая принципы гуманности, человечности и здравого смысла для сторон вооружённого конфликта.

#NëKujtimtëDiplomatëve 📆 Më 18 korrik 1909 lindi Andrei Andreevich Gromyko - një burrë shteti dhe figurë politike, një diplomat i shquar sovjetik, Ministër i Punëve të Jashtme të Bashkimit Sovjetik në vitet 1957-1985. Gjatë kësaj kohe, ai dha një kontribut të paçmuar në zbutjen e marrëdhënieve midis BRSS dhe vendeve perëndimore. Ministri i ardhshëm i Punëve të Jashtme të Bashkimit Sovjetik lindi pranë Gomel, në Bjellorusi. Ai u bashkua me shërbimin diplomatik në vitin 1939, dhe katër vjet më vonë u bë kreu i misionit diplomatik sovjetik në SHBA. Ai mori pjesë në përgatitjen dhe mbajtjen e të gjitha konferencave të "Tre të Mëdhenjve", gjatë të cilave u përcaktuan konturet e rendit botëror të pasluftës. 🙅‍♂️ "Z. Jo" ishte emri i dhënë Andrei Andreevich nga kolegët e tij perëndimorë për mostolerancën e tij. Ndër arritjet e tij më të mëdha, vetë Andrei Andreevich veçoi katër: pjesëmarrjen në zhvillimin e Kartës së OKB–së (pikërisht Gromyko u bë Përfaqësuesi i Parë i Përhershëm i BRSS në organizatën botërore), përgatitjen e marrëveshjeve për kufizimin e armëve bërthamore, mbrojtjen e paprekshmërisë së kufijve në Evropën e pasluftës dhe njohjen e rolit të një fuqie të madhe për BRSS, kryesisht nga SHBA-ja. ☝️ Arritjet kryesore diplomatike të Gromyko përfshijnë Traktatin për Ndalimin e Testeve të Armëve Bërthamore në Atmosferë, në Hapësirë dhe nën Ujë, Traktatin për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore, si dhe marrëveshjet në fushën e stabilitetit strategjik të nënshkruara me SHBA në vite 1972-1973. ___ #ПамятиДипломатов 📆 18 июля 1909 года родился Андрей Андреевич Громыко — государственный и политический деятель, выдающийся советский дипломат, Министр иностранных дел Советского Союза в 1957–1985 годах. За это время он внёс неоценимый вклад в разрядку отношений между СССР и странами Запада. Будущий министр иностранных дел Советского Союза родился близ белорусского Гомеля. На дипломатическую службу пришёл в 1939 году – и уже через четыре года возглавил советскую дипмиссию в США. Принимал участие в подготовке и проведении всех конференций «Большой тройки», в ходе которых были определены контуры послевоенного миропорядка. 🙅‍♂️«Мистер Нет» – так называли Андрея Андреевича западные коллеги за его неуступчивость. Среди своих самых крупных достижений сам Андрей Андреевич выделял четыре: участие в разработке Устава ООН (кстати, именно Громыко стал первым Постпредом СССР при всемирной организации), подготовка соглашений по ограничению ядерных вооружений, отстаивание нерушимости границ в послевоенной Европе и признание за СССР роли великой державы – прежде всего, со стороны США. ☝️ В числе крупнейших дипломатических свершений Громыко – Договор о запрещении испытаний ядерного оружия в атмосфере, в космическом пространстве и под водой, Договор о нераспространении ядерного оружия, а также соглашения в сфере стратегической стабильности, подписанные с США в 1972-1973 годах.

#NëKujtimtëDiplomatëve#DitaeDiplomatit#DWR2025 Me rastin e Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi sot, më 10 shkurt, dëshirojmë t'ju tregojmë për Ambasadorin e parë të BRSS në Shqipërinë e pasluftës, D.S.Chuvakhin. Dmitri Stepanovich mbërriti në Shqipëri në dhjetor 1945 dhe punoi këtu për më shumë se 6 vjet - deri në mars 1952. Pikërisht në vitet e veprimtarisë së D.S.Chuvakhin-it ndodhi lulëzimi i marrëdhënieve dypalëshe sovjetiko-shqiptare në sferën politike, tregtare-ekonomike dhe kulturore-humanitare. Filloi zbatimi i planit të parë pesëvjeçar (1951-1955), në kuadër të të cilit, me mbështetjen e drejtpërdrejtë të BRSS, u ngritën një sërë ndërmarrjesh të mëdha: kombinati i tekstileve në Tiranë, kombinati i drurit në Elbasan, fabrika e çimentos në Vlorë, etj. Të rinjtë shqiptarë u përgatitën në universitetet kryesore të BRSS. Specialistët sovjetikë po vinin aktivisht në Shqipëri. Në të gjithë vendin u krijuan qendra shkencore, arsimore dhe kulturore. Po zhvillohej ndërtimi i ushtrisë dhe marinës shqiptare.

#NëKujtimtëDiplomatëve#DitaeDiplomatit Me rastin e Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila në Rusi festohet më 10 shkurt, dëshirojmë t’ju tregojmë për konsullin e parë rus në Shkodër, A.E.Suçenkov. Aleksej Egoroviç mbërriti në Shkodër, e cila në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane, në vitin 1857. Hapja në qytet e një zyre konsullore të Perandorisë Ruse u diktua nga nevoja për të mbrojtur interesat e popullsisë ortodokse, e cila shprehu “gëzim të thellë” për ardhjen e përfaqësuesit rus. Falë përpjekjeve të A.E.Suçenkov, informacionit të tij të detajuar në Shën-Peterburg dhe ndërhyrjeve të drejtpërdrejta, në konsullatën ruse silleshin vazhdimisht donacione në dobi të ortodoksëve. Me mbështetjen financiare të palës ruse, në Shkodër u hapën shkolla të reja, u restauruan kisha ortodokse (kisha e Shën Nikollës dhe e Shën Gjergjit), u ndërtuan të tjera të reja (Kisha e Shën Aleksandër Nevskit). Jo një herë iu dha ndihmë financiare popullsisë vendase, e cila shpesh vuante nga vitet e këqija të të korrave dhe fatkeqësitë e tjera. Vetëm në 1862, për këto qëllime, u nda një shumë e konsiderueshme për atë kohë prej 10 mijë rubla argjendi. Një rëndësi të madhe patën kontaktet e besueshme personale të A.E.Suçenkov me autoritetet turke, gjë që bëri të mundur ndërhyrjen e tij në favor të popullsisë ortodokse dhe kishës ortodokse në Shqipëri. #RussiaAlbania

#NëKujtimtëDiplomatëve#DitaeDiplomatit Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, tregojmë për konsullin e parë rus në Valona (Vlorë) Zahar Bichilli. Krijimi në fillim të shekullit të ХІХ-të i konsullatës ruse në Valona, e cila në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane, shpjegohej me nevojën e pranisë ushtarake të Rusisë në Detin Mesdhe dhe në atë Adriatik, në veçanti. Zahar Bichilli mbërriti në Shqipëri në shkurt të vitit 1806. Ndonëse miratimin dhe dokumentet përkatëse nga Porta për konsullin rus, ai i mori vetëm në fund të majit të po atij viti, Z.Bichilli u prit në Valona nga autoritetet vendase “në cilësinë e konsullit” edhe pa këto dokumente. Ndër detyrat e tij kryesore ishte sigurimi i banorëve vendas, veçanërisht i të krishterëve ortodoksë, në mbështetjen e tyre nga perandori rus Aleksandri I, si edhe vendosja e marrëdhënieve të besueshme me klerin ortodoks vendas. Gjatë punës së tij, Z.Bichilli vizitoi disa qytete dhe fortesa shqiptare, vendosi kontakte me banorët vendas dhe i dërgoi një sërë raportesh Përfaqësuesit Fuqiplotë Rus në Republikën Jon, G.D.Mochenigo. Në njërën nga këto shënime, Z.Bichilli propozoi zhvendosjen e konsullatës ruse në Durazzo (Durrës), ku në atë kohë kishte përfaqësi konsullore të fuqive të tjera evropiane. Në korrik të vitit 1806, Z.Bichilli shkoi në Korfuz, pasi kishte marrë një leje dy-mujore për të përmirësuar shëndetin e tij. Shpërthimi i luftës ruso-turke në dhjetor 1806 hoqi nga axhenda kthimin e tij në Vlorë. Vetëm pas përfundimit të Luftës së Krimesë (1853-1856), në territorin e Shqipërisë së sotme, në qytetin e Shkodrës u krijua një zyrë konsullore ruse e qëndrueshme. Në Valona, në vitin 1897, u hap një zëvendëskonsullatë, punët e së cilës deri në vitin 1917 u drejtuan nga Ivan Çikas, një pronar vendas i pasurive të paluajtshme dhe tokave. #RussiaAlbania

#NëKujtimtëDiplomatëve 🌐 96 vjet më parë, më 29 tetor 1929, lindi Evgeniy Maksimovich #Primakov - një burrë shteti i shquar sovjetik dhe rus, një diplomat i shkëlqyer. Ai hyri në historinë e diplomacisë ruse si një mbështetës i vazhdueshëm i parimeve të realizmit dhe pragmatizmit, një mbrojtës i palëkundur i interesave kombëtare të Rusisë. Me ardhjen e Yevgeny Maksimovich në Ministrinë e Punëve të Jashtme, politika e jashtme e vendit tonë pësoi ndryshime rrënjësore. Në kushtet e fokusimit të NATO-s drejt zgjerimit, pa marrë parasysh interesat e Moskës, vazhdimi i linjës së afrimit me Perëndimin dukej pa perspektivë. Nën drejtimin e Primakovit, Rusia filloi të ndiqte një kurs të pavarur të politikës së jashtme, duke u përpjekur për një bashkëpunim të barabartë, ndërsjellshmërisht të dobishëm me një numër të madh partnerësh. ✈️ Një nga episodet më të famshme të politikës së jashtme që përfshin Yevgeny Maksimovich ishte “kthimi i tij legjendar mbi Atlantikun”. Më 24 mars 1999, gjatë një fluturimi për në SHBA, pasi mësoi për fillimin e bombardimeve të Jugosllavisë nga vendet e NATO-s, ai ktheu avionin e tij mbi oqean dhe u kthye në Moskë. Ky gjest u bë simbol i rishikimit të marrëdhënieve me Perëndimin, i kalimit të Rusisë te parimi i politikës së jashtme shumëvektoriale. Primakov parashikoi shfaqjen e qendrave të reja të rritjes ekonomike dhe ndikimit politik në botë dhe, në këtë kuptim, parashikoi realitetet e multipolaritetit. Formati Rusi-Indi-Kinë, i krijuar prej tij, u bë prototipi i BRICS, mishërimi i vërtetë i diplomacisë multipolare. ___ #ПамятиДипломатов 🌐 96 лет назад, 29 октября 1929 года, родился Евгений Максимович #Примаков – выдающийся советский и российский государственный деятель, блестящий дипломат. В историю отечественной дипломатии он вошёл как последовательный сторонник принципов реализма и прагматизма, непоколебимый защитник национальных интересов России. С приходом Евгения Максимовича в Министерство иностранных дел внешняя политика нашей страны претерпела кардинальные изменения. В условиях нацеленности НАТО на расширение без учёта интересов Москвы продолжать линию на сближение с Западом представлялось бесперспективным. При Примакове Россия стала проводить самостоятельный внешнеполитический курс, стремиться к равноправному взаимовыгодному сотрудничеству с широким кругом партнёров. ✈ Одним из самых известных внешнеполитических эпизодов с участием Евгения Максимовича стал его легендарный «разворот над Атлантикой». 24 марта 1999 года во время перелёта в США, узнав о начале бомбардировок Югославии странами НАТО, он развернул над океаном свой самолет и вернулся в Москву. Этот жест стал символом пересмотра отношений с Западом, перехода России к принципу многовекторности во внешней политике. Примаков предвидел появление в мире новых центров экономического роста и политического влияния и в этом смысле предсказал реалии многополярности. Созданный им формат «Россия-Индия-Китай» стал прообразом БРИКС, настоящего воплощения многополярной дипломатии.

#NëkujtimtëDiplomatëve 💼 Më 15 janar 1795 lindi Aleksandër Sergeeviç #Gribojedov - një diplomat dhe shkrimtar i shquar rus. 🎓 Falë cilësive të tij të jashtëzakonshme, Aleksandër Gribojedov arriti të bëhej student në moshën dymbëdhjetë vjeçare, gjë që edhe asokohe ishte e paimagjinueshme. Gjatë gjashtë viteve të tij në universitet, Gribojedov përfundoi studimet në tre fakultete. Jo më kot miku dhe adashi i tij Aleksandër Sergeeviç Pushkin, i cili hyri në shërbimin diplomatik në të njëjtën kohë, e quajti me të drejtë "një nga njerëzit më të zgjuar në Rusi". ⚔️ Aleksandër Gribojedov mori pjesë në zhvillimin e dispozitave të Traktatit të Paqes të Turkmançait, i cili i dha fund Luftës së Dytë Ruso-Persiane të 1826-1828, duke u bërë një moment historik i rëndësishëm në politikën lindore të Rusisë. Gribojedov bëri të gjitha përpjekjet për të përmirësuar marrëdhëniet ruso-iraniane, jo vetëm për t'i normalizuar ato, por edhe për të siguruar që në të ardhmen ato të çonin në një miqësi të fortë midis dy vendeve. ✍️ Aleksandër Gribojedov është i njohur për publikun e gjerë si autori i komedisë së pavdekshme "Mjerë kush ka mend" - një vepër e shekullit të XIX, e cila nuk e humbet rëndësinë edhe sot. ___ #ПамятиДипломатов 💼 15 января 1795 года родился Александр Сергеевич #Грибоедов – выдающийся российский дипломат и писатель. 🎓 Благодаря своим исключительным качествам Александру Грибоедову удалось стать студентом в двенадцать лет, что даже в то время было немыслимо. За шесть лет пребывания в университете Грибоедов прошел курс трёх факультетов. Не даром его друг и тёзка Александр Сергеевич Пушкин, поступивший на дипломатическую службу в то же время, справедливо назвал его «одним из самых умных людей в России». ⚔️ Александр Грибоедов принял участие в выработке положений Туркманчайского мирного договора, завершившего вторую русско-персидскую войну 1826-1828 гг., что стало важной вехой в восточной политике России. Грибоедов прилагал все усилия, чтобы улучшить русско-иранские отношения, не только нормализовать их, но и сделать так, чтобы в дальнейшем они привели к крепкой дружбе между двумя странами. ✍️ Широкой публике Александр Грибоедов известен как автор бессмертной комедии «Горе от ума» – произведения XIX века, которое не теряет актуальности и сегодня.