Post #100

Мирзо Улуғбекдан сўрадилар: — Сиз нега сиёсатни қўйиб, илм билан машғул бўлдингиз? Мирзо жавоб бердиларки: — Мен илмнинг қудратини бобомдан билдим. Бир сафар мен бобомнинг тиззасида ўтирар эдим, шу пайт ҳузурига бир киши кирди, бобом шошиб унинг истиқболига ўрнидан турди — мен тиззасидан тушиб кетдим. Кейин билсам, у зот олим экан, бобомнинг пири комили экан. Илмнинг обрў-нуфузини мен ана ўшанда кўрдим. "Шарқ ҳикоят ва ривоятлари" китобидан. Доим ёдда тутайликки, ҳақиқий куч — бу илм. У одамни нафақат муваффақиятга етаклайди, балки қарорларини мустақил, ақл билан қабул қилишга, ҳаётдаги йиғилиб қолган муаммоларни илмий метод билан ҳал қилишга ўргатади. Илм эгалари ҳар доим жамиятда катта нуфузга эга бўлишларининг сабаби ҳам шу — улар воқеликни тушунади, янги фикрлар яратади ва тараққиётга ҳисса қўшади. Илмга қадам қўйган ҳар бир ёш — келажакни яратаётган инсондир. Тафаккур қилайлик! Социолог, Сухробхўжа Хидиров @xidirovformat