Post #4901

​​Бир санъаткор билан ишлаганимда ундан қўшиқ ижро қилиб беришини сўрашди. Айнан мен ёзиб берган шеърга басталанган қўшиғини. Санъатчи "Майли мен у қўшиқни ижро қиламан фақат у қўшиқдан кейин жонли ижрога бошқа кучим етмайди" деди. Ҳайрон бўлдим. Ичимда "Қадрини оширишини қара" деб қўйдим. Назаримда у пиар қилаётгандек эди. Санъаткорни йиллар ўтиб тушундим. Рамазонгача шеър жойлай олмаётганим бир тарафдан илҳом тарк қилгани билан боғлиқ бўлса иккинчи тарафдан юрагим ижодни кўтаролмай қолди. Бирор бир шеърни мендан Аллоҳ ризо бўлсин деб ёзиб қўйиб кейин қўлларимни кишанлаб олиб кетишларини кутиб уйда онам билан хайрлашганларим, ариғимиз бўйида автомат кўтариб уйимиз атрофини кузатишганлари, мен юрак қонимни тўкиб ёзган шеърларимни ўзлаштиришгани ўз ишини қилди охири. Шифокорга кўриндим. "Ваҳимали жойи йўқ аммо соғлигингизга жиддий қаранг бориб-бориб уй манзилингиз, хатто исмингизни ҳам унутиб хотирангизни йўқотишингиз мумкин" дейилди. Лекин рости доим шу халққа ачинганимдан жоним ёнганидан ёзганман нима ёзган бўлсам ҳам. Бўлмасам қаламим қўлимда. Маддоҳлик қилсам ҳозир бошимдаги йиғилган мусибат булутлари бирма-бир йўқоларди. Ҳозир бир ҳамсуҳбатга, дардимни тинглайдиган, муаммомни ечишга ёрдам берадиган бирон кимсага жуда муҳтожлигимдан ёздим буларни. Дуоларда эсласангиз, хайрли ниятлар қилсангиз кўнглим тоғ бўларди. Шоирингиз Абдурроҳман Мешаян