Post #5542

Терговдаги ҳангомалар Машғулот залидаман. Қарзим бошимдан ошиб ётган пайт. Аллоҳ кечирсин, бегона рақам тугул, яқинларнинг ҳам қўнғироқларига жавоб бермай қўйдим. Аммо меҳнатдан ҳақдорлар ҳаққига дуо қилишдан ва қайтариш ниятидан ҳеч қачон воз кечмадим. Сочларим сийраклашиб, соқолим оқариб, паналарда йиғлайдиган одат чиқардим. Ҳуллас, бир куни яна қўнғироқ бўлди. Юрагим шувв этди. Сездим-тегишли жойдан қўнғироқ қилишяпти, деб ўйладим. Кўтардим. -Абдураҳмон Мешаянмисиз? Мен фалончи фалончиман, ИИБдан. Гаплашдик. Борадиган бўлдим. Ўзимча хурсандлигимни кўрсангиз-осмонга қараб шукр қиляпман: -Эй Худо, Ўзингга шукр, яхшиям ДХХдан эмас экан!Кейин куляпман. Ичимда яна гапиряпман: -Ҳа-ўл-а, ҳудди бири бошқасидан меҳрибондек гапиришингни қара. **** Нашид орқасидан олиб кетишганида бунданам антиқа бўлган. Юлдуз Усмонованинг концертига тайёргарлик кетяпти. Ҳар куни пешиндан сал олдин ё кейин Юлдуз опанинг уйига қатнайман. Акам қамалиб қолган пайтлар. Иброҳим деган ҳайдовчи билан бориб келардик. Гоҳида кундуз иккида бориб, кечки иккида қайтаман. Ижод шунақа қизғин, баҳс-мунозарали кетади. Уйида ҳамма шароитларни мен учун қилиб беришган-намозим ва ейиш-ичишимгача. Зотан, у аёлнинг ўзи ҳам ибодатда. Ҳуллас, бир куни яна Юлдуз опанинг уйидан қайтяпман. Назарбек постига етганимда ҳар тарафдан ўраб олишиб, олиб кетишди, ҳайдовчига қўшиб. Бир ўзим учун икки машина одам овора. Роса жаҳлим чиққан. Кинода кўрардимда бунақасини фақат. Энди “Нима қилдим экан?” деб ўйлаяпман. Қарасам, мен таниган бир мансабдор ака. Саломлашдик. -Мен сизга жим юринг, дегандим-ку! -Жим юрибман-ку! Анави ҳақида ёзмаяпман-ку (ҳудди анави кичик одамдек). -Нега бу ишга аралашдингиз? -Илтимос қилишди. Онасига раҳмим келди. Ҳуллас, бомдодга яқин уйга қайтдим. Ўшанда ораларидан бир киши: “-Аканг қамоқда экан. Сени ҳам қамайлик, онанг етмиш ёшда экан. Онангни ўлдиришга ёрдам бер,”-деди. Менимча, чин дилдан айтмади ўшанда. Шунчаки босим бўлган. Суҳбат сўнгида хайрли тилаклар билдирган. Ҳуллас, ўшанда мен кимгадир мансабдорлардан ғазабланиб гапирган аудиоим чиқиб қолган. Кошки, аудиодаги чакагим тинса-да: “Булар роса ифлос бўлишади! Ишонманглар, бла-бла-бла...” Ораларидан бир киши ёмон аламзада бўлиб ёнимга келиб: -Абдураҳмон, биз исқиртмизми? деди. Кўзларига қараб турибман. Ўша пайт, хотиржамликда, тинч жойда келмайдиган илҳом келиб қолса бўладими? У кишидан қоғоз-қалам сўраб, шунақа шеър ёзгим келяпти ўшанда асти қўяверасиз. Ўзи қўрқиб ўтирибман. Уйда мендан бошқа эркак қолмаган- акам қамоқда, бошқаси чет элда, дадам ўлган. Онам, келинойим, жиянларим... “Кириб кетсам, ким буларга қарайди?” — дейман. Бошқа тарафдан илҳом ўша жойда келганига қиқир-қиқир кулгим келади. Таниганлар билади, роса ҳазилкашман. Миямда ёзганман, ҳалигача ёдимда: Биз исқиртмизми деб сўрама мендан, Чиқиб халқдан сўра, миллатдан сўра. Менга зулм қилма, сен ундан кўра." Ҳуллас, тушунтириш бериб чиқиб кетганман. Бор Аллоҳни йўқ, деб инкор қилмайман. Шунга кўра чертиб ҳам қўйишмаганини, сув сўраганимда бир ака ўрнидан туриб чой қуйиб берганини ҳам айтиб қўяй. Узоқ вақт шугина яхшилиги учун дуо қилиб юрганман. **** Яна терговдамиз. Бир яқин кишимиз туфайли бу сафар. Бу гал-онам, мен, янгам. Коридордамиз. Учта тергов хонаси ёнма-ён. Сиқилиб ўтирибман. Ўйлаяпман: “Жиянларим уйда қолди. Биттаси ҳали гўдак, наригиси мактабга боради. Қари онам шу ерда, келинойим ҳам. Эҳ, бунча бахтсизмиз-а...” Шундай ўйлаб ўтирсам, бир пайт рўмоли Сурхонча ўралган бир қозоқ аёл, унинг эри, икки ўғли, икки куёви, қизлари кириб келса бўладими?! “Ана, биздан-да баттарлар бор экан!” деб, бирданига кулиб юборсам бўладими! Баланд кулганимга онам чўчиб кетдилар. Зина олдига бориб, бир куламан, бир куламан — қани тўхтай олсам! Онам югуриб келиб (кексайиб қолганлар югурганларига баттар кулгим келди), юзимга шапалоқлаб кетма-кет уряптилар-да: -Ўчир овозингни, итнинг боласи!-десалар бўладими... Бу-арман тилида эркалаш маъносида ишлатилади. Ўзбекларда “қўчқорлек ўғил” сўраш ғалати бўлмаганидек, бу эркалаш ҳам ғалати эмас, аслида. Кошки қўллари қаттиқ бўлса! Қўлларини олиб ўпиб, кулиб ётибман. (давоми пастда)