Post #5855

​​РАСУЛУЛЛОҲНИНГ ҲАВОРИЙСИ -"Сафийя ўғлингни калтаклайбериб, Қўйдингку шўрликнинг жигарин эзиб. -"Мен буни пишсин деб ураман холос, Катта бўлганида эрлигин сезиб- Лашкарни ортидан эргаштирсин деб..." Бундай гўзал жавоб қилолмас хамма. Бундай жавоб учун бу дунёга кеб, Бўлмоқлик керакдир набийга амма.. Шунданми бўлдингиз Аллоҳ йўлида, Энг биринчи қилич яланғочлаган. Сиз биз каби нуқул қошиқ қўлида, Ош ошамадингиз тўлдириб лаган. Бошингизга сариқ саллани ўраб, Қилич ўйнатдингиз Бадрдек жангда. Сизга тақлид қилиб бу холга қараб, Салла ўраб тушди сап-сариқ рангда- Хатто ёрдам шошган фаришталар хам, Не учун мен буни айламай таъкид. Фариштага тақлид қилмасдан одам, Одамга қилдику фаришта тақлид. Сўнгра Уҳуд куни майдонга чиқиб, Ким енга олар деб турганда мани. Мушрик байроқдорга қилични тиқиб, Сўйиб Толҳа ибн абу Толҳани... Енгдингиз, у ўлди бўлганча хор-зор, Буни кўрган набий туйинг деб ғурур. Деди: Хар набийнинг хаворийси бор Менинг хаворийим Зубайр эрур. Хандақ куни Навфал ибн Абдуллоҳ- ибн ал-Муғийра ал-Махзумийни. Қоқ иккига бўлиб ташладингиз вох, Севганингиз учун энг азиз динни. Мадинада эса яҳудлар билан, Мусулмонлар ҳануз бирга яшарди. Мўминлар уруш-ла машғул бўлган он, Яҳудийлар яна фитна бошларди. Ғимирлаб қолганди уруш борар чоғ, Аллоҳнинг душмани Ҳайй ибн Ахтоб. Қалбида бор бўлгач мараз бирла доғ, Куларди мўминлар чексалар азоб. Расулуллоҳ бирла аҳднома тузиб, Бир-бировга санчмай қилич ва найза. Фаровон яшарди боғларин кезиб, Ҳайй айнитгунича бани Қурайза. Бани Қурайзанинг бошлиғи бўлган, Каъб ибн Асадга режасин сўзлаб- Бераркан кўзига қон эди тўлган, Ичкаридан зарба бермоқни кўзлаб, Деди: Эй Каъб сен ҳам бизга қўшилгин, Каъб деди:Аҳдимни бузолмам асло. Ҳайй эса тинмагач жавраб ва авраб, Каъб аҳдини бузди охири аммо.. Бу хабар етганда Расулуллоҳга, Бу хабар рост ёлғон билмоқлик учун. Сизни юбордилилар душман сафига, О азиз Зубайр яна ўшал кун.. Барча мўминларга тегди фойдангиз, Бир балодан қолди мўминлар омон. Хақ ризоси эди сизнинг қоидангиз, Муслимлар қутилди балодан ёмон. Шу кун Расулуллоҳ қилдилар сизга, О азиз Зубайр катта илтифот. Сизнинг хаётингиз ибратдир бизга, Шу куни олдингиз олий мукофот. Деди: Расулуллоҳ Алайҳиссалом: "Ота-онам сенга фидо бўлсин"! Дод. Сиз ва Сааъддан бўлак бундайин калом, Бошқага қилинмас бўлаверинг шод. Сўнгра йиллар ўтди Расулуллоҳ ҳам, Рафиқул Аълога қилди интиқол. Кейин Абу Бакр, сўнг Умар, Усмон, Кўзларин юмдилар яшагач халол. Усмон шаҳид бўлди олай деб қасос, Неча жанглар бўлди, кўп тўкилди қон. Алидек табаррук азиз саҳоба, "Туя жанги" содир бўлган ўшал он. "Жар солди чақиринг менга Толҳани, Чақиринглар яна Зубайрни ҳам. Иккингиз келдингиз Али ёнига, Бу садолар сизга етиб борган дам. Шунда бутун вужуд тану жонини, Дарду алам ўти ёндираётган. Ҳазрат Али деди топиб онини, Тилга кўчди дилда ул сўзлар ётган: "Эй Зубайр эсла, кунлардан бир кун, Мен Расулуллоҳ томон келардим. Мени кўриб кулдинг, бўлганча мамнун, Расул сенга савол берган билардим. Расулуллоҳ сендан сўрагандилар: Эй Зубайр уни яхши кўрасанми? Сен ха деган эдинг, бу ходисотни, Ёдда сақлаб қолган биргина манми? Шунда Расулуллоҳ деган эдилар: (Сен Алига қарши) " Сен унга қарши, Аммо золим холда қиладирсан жанг" Афсус шундай экан дунёнинг иши... Дедингиз: "Сўзлаган гапларинг тўғри, Ёдимдан чиққанди, ёдимга солдинг". Сўнг қўлингиздаги қилични отиб, Жанг қилмай кетдингиз пушмон бўлиб минг. "Йиртқичлар водийси" номли водийда, Намоз ўқир экан сиздек "чин юлдуз". Сизга қилич урди бир қотган дийда, Сизни қатл этди Амр ибн Журмуз. Кейин бир мукофот оларман дея, Борди у Алининг хузурларига. Али эса деди: Пок Зубайрнинг, Қотили тушгайдир дўзах қаърига. Агар мендан бир кун кимдир сўраса, Сўзлагил сен шеъринг атаган зот ким. Завқ бирла сўзлайман Худо хохласа, Тингловчи топилса ихлос билан жим, Зубайрдир Абу Бакрга куёв, Зубайрдир эҳсон қилган муҳтожа. Зубайрдир фақат мушрикларга ёв, Ҳам Расулуллоҳга уммат ва божа. Абдуллоҳдек шаҳид зотга ота у, Зубайрга насиб Асмо деган гул. Номи олтин харф-ла ёзилган мангу, У Исломга кирган пок бешинчи қул... Абдураҳмон Мешаян.