Russian Embassy in Albania

#NëKujtimtëDiplomatëve#DitaeDiplomatit Me rastin e Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila në Rusi festohet më 10 shkurt, dëshirojmë t’ju tregojmë për konsullin e parë rus në Shkodër, A.E.Suçenkov. Aleksej Egoroviç mbërriti në Shkodër, e cila në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane, në vitin 1857. Hapja në qytet e një zyre konsullore të Perandorisë Ruse u diktua nga nevoja për të mbrojtur interesat e popullsisë ortodokse, e cila shprehu “gëzim të thellë” për ardhjen e përfaqësuesit rus. Falë përpjekjeve të A.E.Suçenkov, informacionit të tij të detajuar në Shën-Peterburg dhe ndërhyrjeve të drejtpërdrejta, në konsullatën ruse silleshin vazhdimisht donacione në dobi të ortodoksëve. Me mbështetjen financiare të palës ruse, në Shkodër u hapën shkolla të reja, u restauruan kisha ortodokse (kisha e Shën Nikollës dhe e Shën Gjergjit), u ndërtuan të tjera të reja (Kisha e Shën Aleksandër Nevskit). Jo një herë iu dha ndihmë financiare popullsisë vendase, e cila shpesh vuante nga vitet e këqija të të korrave dhe fatkeqësitë e tjera. Vetëm në 1862, për këto qëllime, u nda një shumë e konsiderueshme për atë kohë prej 10 mijë rubla argjendi. Një rëndësi të madhe patën kontaktet e besueshme personale të A.E.Suçenkov me autoritetet turke, gjë që bëri të mundur ndërhyrjen e tij në favor të popullsisë ortodokse dhe kishës ortodokse në Shqipëri. #RussiaAlbania

#ПамятиДипломатов#ДеньДипломата По случаю Дня дипломатического работника, отмечаемого в России 10 февраля, рассказываем о первом русском консуле в Валоне (Влёре) Захаре Бичилли. Учреждение в начале ХІХ века российского консульства в Валоне, входившей тогда в состав Османской империи, объяснялось необходимостью военного присутствия России в Средиземном море и в Адриатике, в частности. Захар Бичилли прибыл в Албанию в феврале 1806 г. Хотя соответствующее согласие от Порты и документы для российского консула он получил лишь в конце мая того же года, 3.Бичилли был принят в Валоне местными властями «в качестве консула» и без этих документов. Среди его основных задач значилось укрепление у местных жителей, особенно православных, уверенности в их поддержке со стороны русского императора Александра I, а также налаживание доверительных отношений с местным православным духовенством. За время своей работы З.Бичилли посетил несколько албанских городов и крепостей, установил контакты с местными жителями, направил ряд донесений российскому полномочному представителю при Ионической республике Г.Д.Мочениго. В одной из таких записок З.Бичилли высказал предложение о переносе российского консульства в Дураццо (Дуррес), где на тот момент находились консульские представительства других европейских держав. В июле 1806 г. З.Бичилли вернулся в г.Корфу, взяв двухмесячный отпуск для поправки здоровья. Начало российско-турецкой войны в декабре 1806 г. сняло вопрос о его возвращении обратно в Валону. Стабильное российское консульское учреждение, открытое на территории нынешней Албании, в г.Шкодре, появилось лишь по окончании Крымской войны (1853-1856 гг.). В Валоне же в 1897 г. было создано нештатное вице-консульство, делами которого вплоть до 1917 г. заведовал местный владелец недвижимости и земель Иван Чикас. #РоссияАлбания

#NëKujtimtëDiplomatëve#DitaeDiplomatit Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, tregojmë për konsullin e parë rus në Valona (Vlorë) Zahar Bichilli. Krijimi në fillim të shekullit të ХІХ-të i konsullatës ruse në Valona, e cila në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane, shpjegohej me nevojën e pranisë ushtarake të Rusisë në Detin Mesdhe dhe në atë Adriatik, në veçanti. Zahar Bichilli mbërriti në Shqipëri në shkurt të vitit 1806. Ndonëse miratimin dhe dokumentet përkatëse nga Porta për konsullin rus, ai i mori vetëm në fund të majit të po atij viti, Z.Bichilli u prit në Valona nga autoritetet vendase “në cilësinë e konsullit” edhe pa këto dokumente. Ndër detyrat e tij kryesore ishte sigurimi i banorëve vendas, veçanërisht i të krishterëve ortodoksë, në mbështetjen e tyre nga perandori rus Aleksandri I, si edhe vendosja e marrëdhënieve të besueshme me klerin ortodoks vendas. Gjatë punës së tij, Z.Bichilli vizitoi disa qytete dhe fortesa shqiptare, vendosi kontakte me banorët vendas dhe i dërgoi një sërë raportesh Përfaqësuesit Fuqiplotë Rus në Republikën Jon, G.D.Mochenigo. Në njërën nga këto shënime, Z.Bichilli propozoi zhvendosjen e konsullatës ruse në Durazzo (Durrës), ku në atë kohë kishte përfaqësi konsullore të fuqive të tjera evropiane. Në korrik të vitit 1806, Z.Bichilli shkoi në Korfuz, pasi kishte marrë një leje dy-mujore për të përmirësuar shëndetin e tij. Shpërthimi i luftës ruso-turke në dhjetor 1806 hoqi nga axhenda kthimin e tij në Vlorë. Vetëm pas përfundimit të Luftës së Krimesë (1853-1856), në territorin e Shqipërisë së sotme, në qytetin e Shkodrës u krijua një zyrë konsullore ruse e qëndrueshme. Në Valona, në vitin 1897, u hap një zëvendëskonsullatë, punët e së cilës deri në vitin 1917 u drejtuan nga Ivan Çikas, një pronar vendas i pasurive të paluajtshme dhe tokave. #RussiaAlbania

🎙 Russia's Foreign Minister Sergey Lavrov’sremarks at the embassy roundtable discussion "The Ukraine crisis: Failed cancel culture" (Moscow, February 5, 2025) Key points: 💬 The attempt to cancel international law is particularly evident in how the West, the United States, and their allies treat the UN Charter. 👉 Whenever they need, they pick the principle of self-determination of peoples, as they did in the case of Kosovo. When they need to support their underlings and accomplices such as the Nazi regime in Ukraine, they hang on to the principle of territorial integrity and ignore everything that the residents of Crimea, Novorossiya, and Donbass did when they refused to recognise the outcomes of the bloody unconstitutional coup and chose not to live under its rule, which aimed to eradicate everything Russian. • Unfortunately, the UN Secretariat, including the Secretary-General, is strongly supporting the West in its Ukrainian policies. <...> Antonio Guterres and his top-ranking deputies representing the United States, the United Kingdom, Canada, and other NATO countries in the UN Secretariat, are saying things that the West needs them to say. • The root cause of this conflict is that the West has purposefully sought for years – not just sought, but made effective steps – to create direct military threats to the Russian Federation right on our borders, on the territory of Ukraine, drawing the country into NATO. • As the West had done before, they dismissed our reminders about their earlier political commitments under the Organisation for Security and Cooperation in Europe to ensure indivisible security, a principle saying that no one is to strengthen their security at the expense of others, and no organisation in the Euro-Atlantic region is to claim dominance, saying that those were mere political commitments. • I have no doubt that cancelling journalism and information is another tactic worthy of our Western colleagues’ modern playbook, not to mention that the Russian media outlets are being cancelled, too, just for expressing an alternative point of view. The West has long been fighting dissent. • We observe an overt desire to cancel our country outright, much as was the case in 1945, when the Second World War had not yet concluded. The summits in Yalta and Potsdam took place then, and the Allies celebrated Victory. Now documents have been published which reveal that the West was preparing plans for an attack on the USSR and its partitioning even before the war in the Pacific had ended. And these plans have now come back to life. • The head of [UNESCO], Audrey Azoulay, a French citizen, promotes the efforts to make Ukraine the number one item on the agenda, politicising this organisation and refusing to discharge her direct duties, including the protection of journalists’ rights. She remains indifferent to the numerous killings of Russian journalists in the special military operation zone, or to the demolition of historical monuments in Ukraine, including in Odessa. • A mass campaign is underway to undermine my country’s reputation and whitewash Nazis. We will not allow this to happen. This year in Russia and the CIS is dedicated to Victory in the Great Patriotic War, Victory over Nazism. A large number of events are planned to be held, and we will make sure to keep you informed about them so that you can partake. May 9 is the main date, when Victory Parade will take place. Many invited guests, including our friends, neighbours, and allies from the CIS and many other countries, confirmed their attendance. Read in full

#ПамятиДипломатов#ДДР2025 🌐 Отечественную дипломатию эпохи холодной войны невозможно представить без Андрея Андреевича Громыко. На протяжении 28 лет, с 1957 по 1985 годы, этот выдающийся дипломат возглавлял советское внешнеполитическое ведомство. За это время он внёс неоценимый вклад в разрядку отношений между СССР и странами Запада. Будущий министр иностранных дел Советского Союза родился близ белорусского Гомеля. На дипломатическую службу пришёл в 1939 году – и уже через четыре года возглавил советскую дипмиссию в США. Принимал участие в подготовке и проведении всех конференций «Большой тройки», в ходе которых были определены контуры послевоенного миропорядка. 🙅‍♂️«Мистер Нет» – так называли Андрея Андреевича западные коллеги за его неуступчивость. Среди своих самых крупных достижений сам Андрей Андреевич выделял четыре: участие в разработке Устава ООН (кстати, именно Громыко стал первым Постпредом СССР при всемирной организации), подготовка соглашений по ограничению ядерных вооружений, отстаивание нерушимости границ в послевоенной Европе и признание за СССР роли великой державы – прежде всего, со стороны США. ☝️ В числе крупнейших дипломатических свершений Громыко – Договор о запрещении испытаний ядерного оружия в атмосфере, в космическом пространстве и под водой, Договор о нераспространении ядерного оружия, а также соглашения в сфере стратегической стабильности, подписанные с США в 1972-1973 годах.

#NëKujtimtëDiplomatëve 🌐 Diplomacia ruse e epokës së Luftës së Ftohtë nuk mund të imagjinohet pa Andrei Andreevich Gromyko. Për 28 vjet, nga viti 1957 deri në 1985, ky diplomat i shquar drejtoi dikasterin e jashtëm sovjetik. Gjatë kësaj kohe, ai dha një kontribut të paçmuar në zbutjen e marrëdhënieve midis BRSS dhe vendeve perëndimore. Ministri i ardhshëm i Punëve të Jashtme të Bashkimit Sovjetik lindi pranë Gomel, në Bjellorusi. Ai u bashkua me shërbimin diplomatik në vitin 1939, dhe katër vjet më vonë u bë kreu i misionit diplomatik sovjetik në SHBA. Ai mori pjesë në përgatitjen dhe mbajtjen e të gjitha konferencave të "Tre të Mëdhenjve", gjatë të cilave u përcaktuan konturet e rendit botëror të pasluftës. 🙅‍♂️ "Z. Jo" ishte emri i dhënë Andrei Andreevich nga kolegët e tij perëndimorë për mostolerancën e tij. Ndër arritjet e tij më të mëdha, vetë Andrei Andreevich veçoi katër: pjesëmarrjen në zhvillimin e Kartës së OKB–së (pikërisht Gromyko u bë Përfaqësuesi i Parë i Përhershëm i BRSS në organizatën botërore), përgatitjen e marrëveshjeve për kufizimin e armëve bërthamore, mbrojtjen e paprekshmërisë së kufijve në Evropën e pasluftës dhe njohjen e rolit të një fuqie të madhe për BRSS, kryesisht nga SHBA-ja. ☝️ Arritjet kryesore diplomatike të Gromyko përfshijnë Traktatin për Ndalimin e Testeve të Armëve Bërthamore në Atmosferë, në Hapësirë dhe nën Ujë, Traktatin për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore, si dhe marrëveshjet në fushën e stabilitetit strategjik të nënshkruara me SHBA në vite 1972-1973.

🎓Universiteti i Miqësisë së Popujve të Rusisë (#RUDN), një nga universitetet kryesore shtetërore në vendin tonë, shenoi 6️⃣5️⃣ vjetorin nga themelimi i tij (më 5 shkurt 1960). RUDN u themelua gjatë një pike kthese në transformimet historike globale, kur popujt e Azisë, Afrikës dhe Amerikës Latine, duke luftuar për pavarësi, mposhtën pasojat e kolonializmit dhe filluan të ndërtojnë shtetësinë e tyre. Shumë prej tyre iu drejtuan vendit tonë për ndihmë, i cili dha mbështetje serioze në mbrojtjen e sovranitetit dhe integritetit territorial të shteteve të reja të pavarura. Gjatë ekzistencës së tij, RUDN ka trajnuar më shumë se 80 000 specialistë të kualifikuar për vendet e huaja. Aktualisht në RUDN studiojnë gati 13 mijë studentë të huaj (përfshirë edhe nga Shqipëria 🇦🇱), që është rreth 30% e numrit total të studentëve. Për më tepër, vetëm në vitin 2024, universiteti pranoi më shumë se 5.5 mijë aplikantë nga jashtë - ky është një numër rekord për të gjitha vitet. ____ 🎓Российскому университету дружбы народов (#РУДН) — одному из ведущих государственных вузов нашей страны — исполнилось 6️⃣5️⃣ лет со дня основания (5 февраля 1960 года). РУДН был учреждён в переломный для мировых трансформаций исторический период, когда боровшиеся за независимость народы Азии, Африки и Латинской Америки преодолевали последствия колониализма и начинали построение собственной государственности. Многие из них обращались за содействием к нашей стране, которая оказывала серьёзную поддержку в защите суверенитета и территориальной целостности молодых независимых государств. За время своего существования РУДН подготовил более 80 000 высококвалифицированных специалистов для зарубежных стран. В настоящее время в РУДН обучается почти 13 тысяч иностранных студентов (в т.ч. из Албании 🇦🇱), что составляет около 30% от общего числа учащихся. При этом только в 2024 году университет принял более 5,5 тысяч абитуриентов из-за рубежа — это рекордное количество за все годы. 📸https://t.me/RUDNstudentslife

#ПамятиДипломатов#ДДР2025 В преддверии Дня дипломатического работника, отмечаемого в России 10 февраля, рассказываем о профессиональном пути и достижениях выдающегося советского дипломата Георгия Васильевича Чичерина. 📂 После подписания между Россией и Германией Брестского мира в марте 1918 года он был назначен исполняющим обязанности наркома иностранных дел и переехал в Москву. Историки отмечают, что сильной стороной Георгия Васильевича было прекрасное образование и отличное знание иностранных языков. Наличие необходимых навыков очень помогло новому наркому в его сложной миссии по достижению международного признания РСФСР. Прорывным стал 1922 год, когда Георгию Васильевичу удалось добиться подписания в рамках Генуэзской конференции Рапалльского договора между Россией и Германией. Это был первый для послереволюционной России договор с одной из ведущих европейских держав - Германией. ☝️ Два государства признали друг друга де-юре и установили дипломатические отношения, взаимно предоставили режим наибольшего благоприятствования. В 1923 году Г.В.Чичерин возглавил советскую делегацию на Лозаннской конференции, где был определён послевоенный статус турецких проливов. 🤝 В 1925 году благодаря усилиям Георгия Васильевича был заключен договор о дружбе и нейтралитете с Турцией, а в 1927 году – договор о гарантии и нейтралитете с Ираном. Дальнейшей работе на посту руководителя советского внешнеполитического ведомства помешало слабое здоровье, в связи с чем в 1930 году Георгий Васильевич ушёл в отставку.

#NëKujtimtëDiplomatëve Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, tregojmë për rrugëtimin profesional dhe arritjet e diplomatit të shquar sovjetik Georgy Vasilyevich Chicherin. 📂 Pas nënshkrimit të Traktatit të Brest-Litovskut midis Rusisë dhe Gjermanisë në mars 1918, ai u emërua Komisar Popullor në detyrë për Punët e Jashtme dhe u transferua në Moskë. Historianët vërejnë se ana e fortë e Georgy Vasilyevich ishin arsimimi shumë i mirë dhe njohuritë e shkëlqyera të gjuhëve të huaja. Zotërimi i aftësive të nevojshme e ndihmoi shumë Komisarin e ri Popullor në misionin e tij të vështirë për të arritur njohjen ndërkombëtare të RSFSR. Ndryshim të madh solli viti 1922, kur Georgy Vasilyevich arriti nënshkrimin e Traktatit të Rapallos midis Rusisë dhe Gjermanisë në kuadrin e Konferencës së Gjenovës. Kjo ishte marrëveshja e parë për Rusinë e pas revolucionit me një nga fuqitë kryesore evropiane - Gjermaninë. ☝️ Të dy shtetet e njohën njëri-tjetrin de jure dhe vendosën marrëdhënie diplomatike, duke futur në mënyrë të ndërsjellë regjimin e kombit më të favorizuar. Në vitin 1923, G.V.Chicherin kryesoi delegacionin sovjetik në Konferencën e Lozanës, ku u përcaktua statusi i pasluftës së ngushticave turke. 🤝 Në vitin 1925, falë përpjekjeve të Georgy Vasilyevich, u nënshkrua Marrëveshja e Miqësisë dhe Neutralitetit me Turqinë, ndërsa në 1927 - Marrëveshja për Garanci dhe Neutralitet me Iranin. Shëndeti i dobët i Georgy Vasilyevich nuk e lejoi atë të vazhdonte më tej punën në cilësinë e kreut të departamentit të politikës së jashtme sovjetike, për këtë arsye në 1930 ai dha dorëheqjen.

#Tregojmë_për_EAEU Një mbledhje e zgjeruar e Këshillit Ndërqeveritar Euroaziatik u mbajt në Almaty (Kazakistan). 💬 "Ne shohim rezultate të mira në të gjitha fushat. Nga janari deri në nëntor të vitit të kaluar, vëllimet e prodhimit industrial në bashkësi u rritën me 4.3%, punimet e përfunduara të ndërtimit me 3%, ndërsa qarkullimi i shitjeve me pakicë u rrit me mbi 7.5%. Interesi për bashkësi po rritet. Institucioni i shteteve monitoruese po zhvillohet. Rrjeti i marrëveshjeve të tregtisë së lirë po zgjerohet," vuri në dukje Kryeministri i Federatës Ruse M.V.Mishustin. 📌Ndër prioritetet për zhvillimin e ekonomive të vendeve anëtare të #EAEU janë: 🔹 stimulimi i prodhimit dhe krijimi i zinxhirëve të bashkëpunimit për të forcuar sovranitetin teknologjik dhe industrial të bashkësisë; 🔹 zbatimi i një plani gjithëpërfshirës për zhvillimin e korridoreve euroaziatike të transportit; 🔹 zhvillimi i vazhdueshëm i teknologjive dixhitale, krijimi i zgjidhjeve ligjore dhe teknologjike në nivel bashkësie; 🔹 zhvillimi i gjithanshëm i turizmit vendas në vendet e bashkësisë. ____ #Рассказываем_о_ЕАЭС В Алма-Ате (Казахстан) состоялось заседание Евразийского межправительственного совета в расширенном составе. 💬 "Мы видим неплохие результаты по всем направлениям. За январь – ноябрь прошлого года объёмы промышленного производства в союзе выросли на 4,3%, выполненные строительные работы – на 3%, а оборот розничной торговли прибавил свыше 7,5%. Интерес к союзу растёт. Развивается институт государств-наблюдателей. Увеличивается сеть соглашений о свободной торговле", - отметил Председатель Правительства Российской Федерации М.В.Мишустин. 📌Среди приоритетов по развитию экономик государств-членов #ЕАЭС: 🔹 стимулирование производства и создание кооперационных цепочек для укрепления технологического и промышленного суверенитета союза; 🔹 реализация комплексного плана развития евразийских транспортных коридоров; 🔹 продолжение развития цифровых технологий, создание наднациональных правовых и технологических решений; 🔹 всемерное развитие внутреннего туризма в странах союза.

#ПамятиДипломатов В преддверии Дня дипломатического работника, отмечаемого в России 10 февраля, запускаем серию публикаций, посвященных видным российским дипломатам. Сегодня рассказываем о жизни Александра Михайловича Горчакова - выдающегося российского дипломата, государственного деятеля. 🗓 Возглавив Министерство иностранных дел Российской империи в 1856 году, Александр Михайлович поставил задачу пересмотреть итоги Крымской войны – изменить условия Парижского мира, отменить нейтральный статус Чёрного моря, а также вернуть контроль над Бессарабией. ✍️ 21 августа 1856 года Александр Михайлович направил всем посольствам России циркуляр, в котором определил новые задачи внешней политики. В нём были слова, которые цитировала вся Европа: "Говорят, что Россия сердится. Нет, Россия не сердится, Россия сосредоточивается". Имелось в виду, что Россия воздерживается от активного вмешательства в европейские дела, наводит порядок в собственном доме. Другая сторона новой политики состояла в том, что Россия больше не намерена жертвовать своими интересами в угоду кому-либо. Дипломатическое мастерство Горчакова предотвратило вступление Австрии во франко-прусскую войну, что обеспечило Пруссии победу над Францией. Разгром французов позволил России отказаться от выполнения статей Парижского мира, ограничивавших её суверенитет на Чёрном море, и добиться признания этого другими государствами на международной конференции в Лондоне в 1871 году. 👉 Стараниями министра Россия получила благоприятные внешнеполитические условия для осуществления преобразований, обеспечивших нашей стране грандиозный экономический рывок в последней трети XIX века. Исповедуемый им принцип приоритета национальных интересов во внешней политике и сегодня актуален для российской дипломатии. Александр Михайлович по сей день остаётся примером компетентности, самоотдачи и служения Отечеству. #ДДР2025

#NëKujtimtëDiplomatëve Në prag të Ditës së Punonjësit Diplomatik, e cila festohet në Rusi më 10 shkurt, po lançojmë një sërë botimesh kushtuar diplomatëve të shquar rusë. Sot do t'ju tregojmë për jetën e Alexander Mihailovich Gorchakov, një diplomat dhe një burrë shteti shumë i njohur rus. 🗓 Pasi mori drejtimin e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Perandorisë Ruse në 1856, Alexander Mihailovich vendosi detyrën për të rishikuar rezultatet e Luftës së Krimesë - për të ndryshuar kushtet e Paqes së Parisit, për të shfuqizuar statusin neutral të Detit të Zi dhe gjithashtu për të rifituar kontrollin mbi Besarabinë. ✍️ Më 21 gusht 1856, Alexander Mihailovich u dërgoi një qarkore të gjitha ambasadave ruse, në të cilën ai përcaktoi objektivat e reja të politikës së jashtme. Dokumenti përmbante fjalë që u cituan në të gjithë Evropën: "Ata thonë se Rusia është zemëruar. Jo, Rusia nuk është zemëruar, Rusia po përqendrohet." Me këtë kihej parasysh se Rusia përmbahej nga ndërhyrja aktive në çështjet evropiane dhe po vendoste rregull në shtëpinë e saj. Ana tjetër e politikës së re ishte se Rusia nuk synonte më të sakrifikonte interesat e saj për t'i pëlqyer dikujt. Mjeshtëria diplomatike e Gorchakov shmangu futjen e Austrisë në Luftën Franko-Prusiane, gjë e cila i siguroi Prusisë fitoren ndaj Francës. Në të njëjtën kohë, humbja e francezëve i dha mundësinë Rusisë të refuzonte zbatimin e neneve të Traktatit të Paqes së Parisit, që kufizonin sovranitetin e saj në Detin e Zi, dhe të arrinte njohjen e kësaj pozite nga shtetet e tjera në Konferencën Ndërkombëtare të Londrës në 1871. 👉 Falë përpjekjeve të ministrit, Rusia fitoi kushte të favorshme në politikën e jashtme për zbatimin e reformave që i siguruan vendit tonë një përparim të jashtëzakonshëm ekonomik në të tretën e fundit të shekullit të XIX-të. Parimi i përparësisë së interesave kombëtare në politikën e jashtme, të cilën ai shpalli asokohe, është i rëndësishëm për diplomacinë ruse edhe sot. Alexander Mihailovich mbetet edhe sot e kësaj dite një shembull i kompetencës, përkushtimit dhe shërbimit ndaj Atdheut.