Rahimjon Ali

Бошингга нимаики келса келсин, асло умидсизликка тушма! Ҳатто барча эшиклар беркилса ҳам, У сенга ҳеч ким билмайдиган яширин бир сўқмоқни очиб беради. Сен шу онда кўра олмасанг ҳам, тор йўлаклар ортида қанчалаб жаннат боғчалари бордир. Шукр қил! Истагинг қўлга киритилгач шукр қилиш осондир! Сўраганинг кечиктирилганда ҳам шукр қил! Шамс Табризий ҳазратлари @Rahimjon_Aliy

ШАМС ТАБРИЗИЙ (қуддиса сирруҳу) МАҚОЛОТ Айтишларича, ҳақиқий эшитиш — бу фақат қулоқ билан эмас, қалб билан эшитишдир. Қандай қилиб намоз ва рўза инсон учун фарздир, худди шундай тўғри сўзни тинглаш ва қабул қилиш ҳам муҳимдир. Инсон баъзан бир сўзни эшитиб, ундан фойда олади. Аммо бошқа бир инсон ўша сўзни эшитса ҳам, ундан ҳеч қандай фойда олмайди. Бу қалбнинг ҳолатига боғлиқ. Айтишларича, бир донишманд шундай деган: “Мен бир сўзни айтаман, аммо ҳар ким уни ўз тушунчасига қараб қабул қилади.” Чунки ҳар бир инсоннинг идроки ва қалби турлича. Яна айтишган: баъзан инсон сўзни нотўғри тушунади ва ундан ранжийди. Аслида эса гапнинг маъноси бошқача бўлади. Шунинг учун ҳар бир сўзни ақл билан ўйлаб, тўғри англаш керак. Бир киши айтади: “Мен бир инсонни кўрдим — у жуда кам гапирарди, аммо унинг ҳар бир сўзи маъноли эди.” Чунки у ҳар бир сўзни ўйлаб айтарди. Яна бир ҳикоятда айтилишича, икки дўст орасида бир гап туфайли парда тушди. Улар аввал яқин эдилар, кейин эса бир-биридан узоқлашдилар. Чунки сўз нотўғри тушунилган эди. Айтишларича, бир донишманд деган: “Гўзаллик — бу фақат ташқи кўриниш эмас, балки ахлоқ ва руҳий покликдир.” Чунки ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ички дунёсида бўлади. Инсон агар ўзини пок тутса, сўзини тўғри айтса ва бошқаларни тушунишга ҳаракат қилса, у ҳамиша ҳурмат топади. (Давоми бор) @Rahimjon_Aliy

Ажойиб жумла экан: Мақтов — худди атир каби, ундан ҳидлаш керак, аммо ичиш керак эмас. @Rahimjon_Aliy

Тасаввуф аҳлининг яна бир олими: "Нарсаларнинг зоҳирига кўра маълум бўлишига илм, ички ҳақиқатларининг намоён бўлишига эса маърифат дейилади", деди. @Rahimjon_Aliy

Баъзи улуғлар: "Аллоҳ бизга Ўзини танитди ва Ўзини танишга Ўзи ила далолат қилди. Натижада Танитувчи Ўзини бизга танитгач, бизда маърифат ҳосил бўлди", дейишди. Маърифат, яъни танитиш сабабсиз бўлди дегани, Аллоҳ ориф бандасига Ўзини бевосита танитади ва ориф банда Аллоҳни танийди, маъносидадир. "Ат-таъарруф ли мазҳаби аҳлит-тасаввуф" китобидан. @Rahimjon_Aliy

Аҳли суффадан бир киши вафот этганда, унинг олдидан бир динор чиқди. Уни кўрган жаноби Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: "Чўғ" деганлар. Имом Аҳмад "Муснад"ларида келтирганлар. @Rahimjon_Aliy

​​ШАМС ТАБРИЗИЙ МАҚОЛОТ Ташқарига чиққан инсон турли одамларни кўради. Улар орасида шундайлари борки, сен билан ўтириб суҳбат қилади, лекин унинг қўли ва тили сенга озор етказади. Яна шундай дўстлар борки, улар билан бирга бўлиш қалбингга оғирлик солади. Аммо ҳақиқий дўст — у сенга ором берадиган, қалбингни кенг қиладиган инсондир. Агар сенда дўст бўлса, ёки ҳозир сен уни дўст деб билсанг, билиб қўйки, у сендан юз ўгириши мумкин. Шунинг учун гапиришда шошилма, ҳар қандай сирни очаверма, чунки ҳар бир сўзни айтишга ҳожат йўқ. Агар бир гапни айтсанг, кейин пушаймон бўлишинг мумкин, чунки у сўз орқали сенга айб топишлари мумкин. Айтишадики, одам ҳали ойна топмаган пайтида ўз айбини билмас экан. Агар ойнага қараса, ўз айбларини кўради. Агар инсон ўз айбини кўрса, уни тузатишга ҳаракат қилади. Лекин агар у ўз айбини кўрмаса, у ҳеч қачон ўзини тузатмайди. Дўстлик ҳам шундай: агар сен дўстингни синамасанг, унинг ҳақиқийлигини билмайсан. Ҳар бир дўстни дарҳол ишончли деб билма, балки уни вақт ўтиши билан синаб кўр. Чунки баъзи дўстлар ташқи кўринишда яхши кўринади, лекин қийин пайтда сендан юз ўгириши мумкин. Айтишларича, инсоннинг ҳақиқий дўсти — у сени қийинчиликда ташлаб кетмайдиганидир. Агар дўстинг сенга содиқ бўлса, уни қадрла, чунки бундай дўст кам топилади. Агар у сенга хиёнат қилса, ундан узоқлаш, чунки бундай инсон сенга фақат зарар келтиради. Шунинг учун ҳар бир инсон аввал ўзини тарбия қилсин, ўз айбларини тан олиб, уларни тузатсин. Чунки ўзини билган инсон бошқаларни ҳам тўғри тушунади. Агар ойна синиб қолса, уни яна улаш мумкин, аммо у аввалгидек бутун ва мукаммал бўлмайди. Ҳисоб-китоб ҳам шундай: агар у бир марта бузилса, уни тўғрилаш мумкин, лекин аввалги ишонч ва аниқлик қолмайди. Шунингдек, муҳаббат ва дўстлик ҳам нозик нарса — агар бир бор шикаст етса, уни қайта тиклаш қийин. Айтишларича, агар дўстинг билан бир кун гаплашмай қолсанг, буни тўғрилаш осон. Аммо агар бу узоққа чўзилса, унинг қалбини яна аввалгидек қилиш жуда қийин бўлади. Бир донишманддан сўрашган экан: “Нега баъзи одамлар узоқ вақтдан кейин яна яқинлашиб кетишади, баъзилари эса бутунлай бегона бўлиб қолади?” У жавоб берган экан: “Чунки баъзилар қалбида меҳр сақланиб қолади, баъзиларда эса у сўниб кетади.” Айтишларича, баъзи дўстликлар шундай бўладики, уларни қайта тиклаб бўлмайди. Чунки уларнинг орасидаги ишонч йўқолган бўлади. Ишонч эса — дўстликнинг асосидир. Яна айтишган: инсонлар орасидаги муносабатлар шамолга ўхшайди — баъзан енгил эсади ва роҳат бағишлайди, баъзан эса кучли бўлиб, барча нарсани вайрон қилади. Шунинг учун ҳар бир инсон ўз сўзи ва амалига эҳтиёт бўлиши керак. Ҳар бир инсон ўзини назорат қилса, сўзини ўйлаб айтса ва дўстликни асраса, у ҳеч қачон пушаймон бўлмайди. Аммо бепарволик қилса, кейин афсус чекиши мумкин. (Давоми бор) @Rahimjon_Aliy

ИБН АББОС РОЗИЯЛЛОҲУ АНҲУНИНГ ЗАКОВАТИ Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳу: «Рум шоҳи Қайсар халифа Муовияга мактуб ёзди: «Сенга салом бўлсин! Аммо баъд: менга *Аллоҳга энг суюкли калима нималигини, иккинчи, учинчи, тўртинчи ва бешинчи суюкли калима нималигини, *бандаларнинг ичида энг мукаррам эркак ва энг мукаррам аёл ким эканини айт. *Руҳ киритилган, лекин она қорнига тушмаган тўрт нарса ҳақида, соҳибини олиб юрган қабр нималигини айт. *Ер юзида қуёш бир мартагина теккан жой қаерлигини айт». Муовия мактубни ўқиб, «Мен буларни билмайман», дебди ва мендан сўрагани одам юборибди. Мен унга шундай жавоб бердим: *«Аллоҳга энг суюкли калима «Лаа илаҳа иллаллоҳ»дир. Иккинчиси «Субҳаналлоҳ» калимаси бўлиб, у халоиқнинг салавотидир. Учинчиси «Алҳамдулиллаҳ» бўлиб, у шукр калимасидир. Тўртинчи калима «Аллоҳу акбар» бўлиб, намоз, рукуъ ва саждаларни очувчисидир. Бешинчиси эса «Ла ҳавла ва лаа қуввата иллаа биллааҳ» калимасидир. *Бандаларнинг энг мукаррами Одамдир. Аллоҳ уни яратиб, барча исмларни ўргатди. Аёл бандалар ичида энг улуғи эса фаржини пок сақлаган Марямдир. *Жон берилган, лекин она қорнига тушмаган тўрт нарса эса Одам, Ҳавво, Мусонинг асоси ва (Исмоилга туширилган) қўчқордир. *Бир мартагина қуёш тушган жой эса Мусо ва Бану Исроил учун очилган денгиз остидир. *Соҳибини олиб юрган қабр эса Юнус алайҳиссаломни олиб юрган балиқнинг қорни эди». https://t.me/rahimjon_aliy

*** Биз ошиқи ишқмиз-у, мусулмон бошқа, Биз заиф чумолимиз, Сулаймон бошқа. Биздан сўра куйган дилу сомон юзни, Ким савдо қилар мол била — дўкон бошқа. *** Жон менга ҳабиб эди — бегона эмиш, Ақл менга табиб эди — девона эмиш. Вайронаки бор, ганж ила бўлгай обод, Вайрона дилим ганж ила вайрона эмиш. *** Ёр деди: «Кўзинг ёшини Жайҳун этаман, Кўнглингни фироқ тоғида тутқун этаман. Жисмингга ишонма сира — уч кун ичида Ғам ўғирида туйиб-туйиб ун этаман!» Мавлоно Румий қуддиса сирруҳу @Rahimjon_Aliy

* * * Эй кўнгил, жонон томон кетмоқдасан, Ким назарлардан ниҳон кетмоқдасан. Ой мисол чок айлабон кўйлакларинг, Офтоб, осмон томон кетмоқдасан. Эй заминда ўлтирурсан, аслида Етти ул айвон томон кетмоқдасан. Суратингдир бунда меҳмонлар билан, Энг буюк мезбон томон кетмоқдасан. Энг буюк наққошдадир ул мўйқалам, Нақшу сурат ичра жон кетмоқдасан. Сувдайин кетмоқдасан тупроққа сен, Эй ҳаёт, бўстон томон кетмоқдасан. Бу жаҳондан ғам чекиб оламжаҳон, Чарх уриб, рақс айлабон кетмоқдасан. Қанча эл ғафлатда ётгай ноаён, Барча элдан ноаён кетмоқдасан. Ҳолимизни кўргилу еткиз хабар, Ким буюк султон томон кетмоқдасан. Мавлоно Жалолиддин Румийқуддиса сирруҳу «Девони кабир»дан @Rahimjon_Aliy

МАВЛОНО ШАМС ТАБРИЗИЙ МАҚОЛОТ Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳим Ва Ундан ёрдам сўраймиз Бу ошиқлар султони, дин қуёши (Шамсиддин Табризий)нинг сўзларидандир. Аллоҳ унинг сирини муқаддас қилсин. Агар инсон жисми ва руҳи илоҳий муҳаббат шароби билан суғорилмаса, у ҳақиқий ҳаёт мазасини тополмайди. Ҳар бир заррасида ишқ бўлмаган жон — жон эмас. Ошиқлик шуки, агар жон бермоқ керак бўлса, асло иккиланмай берилади. Чунки ҳақиқий ишқда инсон ўзини ҳам, борини ҳам фидо қилади. Бу дунёдаги барча ҳодисалар, барча эҳтиёжлар — аслида инсонни Аллоҳга муҳтож эканини билдириш учундир. Инсон ҳар нарсага муҳтож, аммо Аллоҳ ҳеч нарсага муҳтож эмас. Кимда-ким ҳақиқий муҳаббатни топса, унинг қалбида Аллоҳга бўлган ишқ устун бўлади. Бу ишқ инсонни поклайди ва уни ҳақиқатга етаклайди. Бу сўзларнинг тўлиқ маъноси Қиёмат кунигача ҳам тўлиқ англаб етилмаслиги мумкин. Чунки бу сирлар жуда чуқур ва яшириндир. Аллоҳ айтади: Аллоҳ ҳам уларни яхши кўради, улар ҳам Аллоҳни яхши кўрадиган бўлади. (Моида, 54) (Давоми бор) @Rahimjon_Aliy

Аллоҳга ошиқларнинг сабри асло тугамайди! Мавлоно Румий қуддиса сирруҳу https://t.me/Rahimjon_Aliy